
	Ordu Değişim Gazetesi


	ABDULLAH AYDIN (Yeni)

)

DELİLER DE DELİRDİ

ABDULLAH AYDIN

                Abdaydin42@Hotmail.com

            Öncelikle, yazımda böyle bir başlık kullandığım için, tüm insanlardan ve Tıp biliminden özür dilerim. Konuyu halk diliyle yazıya taşımanın daha uygun olduğunu düşündüğümden böyle bir başlığı seçtim!

            Delilik, kişilerin isteyerek seçmediği bir durum olmadığı gibi, sadece kişilere özgü bir durum da değildir… Kişilerde yaş durumuna göre farklı şekillerde görülebildiği gibi, toplumlarda da görülebilmekte ve zaman içinde şekil değiştirebilmektedir…                          Özellikle geri kalmış toplumlar ve kişilerdeki bu durumu, kimileri, küçük düşürme, karalama ve hakaret anlamında kullanmakta ve karşısındakine üstünlük sağlama eğilimi göstermektedir…

            Bayramlar, Festivaller, Karnavallar çok kişiye ve toplumun tümüne hitap eden eğlence günleridir. Bir günlüğüne, iki günlüğüne de olsa, bireyleri ve toplumları dertlerinden uzaklaştırıp, hayata daha pozitif bakmalarını amaçladığı gibi, dostlukların, birlikteliklerin de pekiştirildiği günlerdir…

            Darbelerin ülkemize hediye ettikleri olumsuzlardan biri de, ara günler birleştirilerek, dini bayram izinlerinin Dokuz güne kadar uzatılmasıdır. Çalışanlar için cazip görünse de, sonuçları itibariyle felâket olarak kabul edilebilir…

            Tatil yapmak veya yakınlarını görmek için yola düşenler, zamanı kullanmak zorunluluğundan dolayı, yollarda adeta ölüm kervanları oluşturmaktadırlar. Ancak acı sonuçlara rağmen, yöneten ve yönetilenlerden fazla şikâyet gelmemekte, herkes bu durumu normal karşılamaktadır…

            Ülkemiz uzun yıllardan beri terör belâsı ile uğraşmaktadır. 12 Eylül darbesinden önce belirli oranda sınıfsal bir görüntü veren terör, darbeden sonra şekil değiştirmiş, dinsel ve etnik yapıya dönüşmüştür… Bunlara, otomobil sayısının artışına paralel olarak trafik terörü de eklenmiş ve acılar daha da katlanılmaz duruma gelmiştir…                                                         Son otuz yılda Kırk Bin yurttaşımızı terör olaylarında kaybedip, ulus olarak üzülürken, aynı süre içinde trafik kazalarında kaybettiğimiz Yüz Binden fazla yurttaşımızın ölümünü (Trafik kazaları ile öldürülmelerini) olağan karşılıyoruz ve görmezden geliyoruz…

            Geçtiğimiz şeker (Ramazan) bayramında yaşadıklarımız korkunç ve ürkütücüdür. İki yüz civarında ölü, bin civarında yaralı ile bayramı noktaladık. Hiç kimse iki yüz kişinin öldüğü (öldürüldüğü) bin kişinin yaralandığı (ağır yaralılardan ölenler de olabilir) toplumsal bir eylemi makul ve masum gösteremez, böyle fiili bir durumu bayram olarak takdim edemez...

            Dokuz günlük bayram izninin bilânçosunu çıkaracak olursak, bu iş için birkaç defter tüketmek zorundayız. Kaç ailenin ocağına ateş düştü? Kaç çocuğumuz öksüz ve yetim kaldı? Kaç Ana-Baba Kızını, Oğlunu kaybetti? Kaç Ana-Baba torununu, Gelinini, Damadını kaybetti? Kaç insanımız Ninesini, Dedesini kaybetti? Ya geride kalanlar! Onların yaraları nasıl sarılacak, onların ruhi tahribatları nasıl onarılacak? Yaralılardan kaçı sakat kalacak?

            İşin ekonomik yanı da var. Tahrip olan araçların ekonomik değeri, iş günü kaybının bedeli, sakat kalacak olan yurttaşlarımızın ömür boyu iş gücü kayıpları ve bakım giderleri ne kadar olacak? Bu bilânçonun mutlaka çıkarılması gerek…                                                                       Sakat kalacak insanlarımıza gerekli toplumsal destek verilebilecek mi, gerektiği kadar rehabilite edilecekler mi? Bu soruya olumlu cevap bulmak hepimizin görevi olmalıdır…

            İşin bir başka acı yönü; ülkemiz isminin şu veya bu türlü terör hareketleri ile birlikte anılma ve özdeşleşme tehlikesidir. Böyle giderse, resmi olmasa da, ülkemiz uluslararası tecride uğrayacağı gibi, ekonomik kaybı taşınamayacak boyutlara ulaşabilir. Özellikle Turizm sektörü zarar görebilecek, dış yatırımları da sekteye uğratacaktır.

Ülkemiz uzun yıllardan beri delilik hastalığı tablosu yaşıyor. Siyasal, etnik ve dinsel terör yaşadık ve yaşıyoruz. Ekonomik hastalıklarımız devam ediyor. Sosyal farklılaşma giderek hız kazanıyor. Eğitim sistemimizi, sağlık sistemimizi doğru bir yola sokamıyoruz. Kamuya personel alımında, Üniversiteye öğrenci alımında bile delilik alâmetleri gösteriyoruz, yüzümüze, gözümüze bulaştırıyoruz. Dış politikamız zikzaklar çiziyor, balon gibi havada uçuyor, nereye konacağı, nerede patlayacağı belli değil. Dış Politikamız tutarlı ve rasyonel değil, ülke çıkarları doğrultusunda yürütülemiyor. Yerleşik kurumlarımız yerle bir edilmiş, toplumsal güven dibe vurmuş durumda. Herkes birbirinden şüpheleniyor, korkuyor!

Sosyal genetiğimizde biraz delilik var galiba! Sakin ve suskun görünüyoruz, ama hırlaşmaktan da geri durmuyoruz. Barışa en çok ihtiyacı olan bir bölgede yaşamamıza rağmen, barışın inşası konusunda yeterli diplomasiyi hayata geçiremiyoruz. Savaş kelâmını duygularımızdan silemiyoruz, övünç vesilesi olarak kullanıyoruz.

Yetersizliklerimizin faturasını çığ gibi sorunlarla boğuşmakla ödüyoruz ve deliliklerimize yeni delilikler ekliyoruz.

Bu kadar delilik bize yeter de artar bile. Akıl ve bilim yoluna girmenin zamanı geçmeden, aklımızı başımıza devşirmenin saati gelmedi mi?

UCUBE’NİN KATLİ

            … Ve katli vaciptir dedi zamane sultanı; üstelik ulemaya danışmadan. ‘Benim mülkü diyarımda putlara yer yok’ dedi ve ferman buyurdu; “bu ucube bertaraf edilmeli!”…

            Yasalar eğildi, kadılar eğildi önünde. Dağlar taşlar, yerde karıncalar, gökte uçan kuşlar eğildi bu fermanın önünde… ‘Saz benim-söz benim, yaz benim-güz benim!’ diyordu sultan. Karşı durmak, hayır demek ne mümkün bu irade karşısında. Çare yok, yıkılacaktı garip ucube!

            Zavallı ‘ucube’ için ölüm fermanı çıkmıştı o mübarek(!) ağızdan… Yıkılacaktı çaresiz; istediği kadar hudut kapısında başını dik tutmaya çalışsın, istediği kadar ‘ben insanlığı temsil ediyorum!’ desin…

                                               *

            Sabah mahmurluğunu henüz atamamıştı üzerinden. Günün ilk ışıkları gözlerini kamaştırıyor, bedeninde ağırlık hissediyordu. Gövdesine de tezgâh kurmuşlardı. Ne olduğunu anlamaya çalışırken, birileri boğazına ipi dolamıştı bile. Anlamıştı katledileceğini. Korkmuyordu katillerinden. Başını dik tutuyor, etrafta baş cellâdını arıyordu. Hâlbuki baş cellât günler evvel geçmişti oradan ve şimdi uzaktan sadizm kokan bir hazla izliyordu ölüm sahnesini…

            Hızla çalıştı elektrikli testere ve başını gövdesinden ayırdı. Boynunu koparanlara son kez baktı ve onlara acıyarak gülümsedi. Ve söylendi kendi kendine; zavallılar!

            Yüklediler kesik başları kamyonlara ve uzaklaştırmaya çalıştılar bedeninden. Başlar, hiçbir şey olmamış gibi selâmlarken geride kalanları, o hâlâ dik duruyor, acısını belli etmemeye çalışarak, başka bir yerde özgürce buluşmak üzere el sallıyordu ayrıldığı başlarına…

            İkinci gün kollarını ayırdı bedeninden zalim testere, zalim cellâdın emriyle. Gün gün budadılar ‘Ucube’yi. Geride kalan her parçası, sanki daha da büyüyormuş gibi haykırıyordu adeta kendini yok etmeye çalışanlara: “Belli ki, bedenimi bu topraklardan sökeceksiniz, ama ruhum ‘İnsanlık Anıtı’ olarak ebediyen burada kalacak. ve siz buraya her gelişinizde, yüzünüz kızaracak utancınızdan!’

                                               *

            Duyduk ki, Ucube yıkım işi bittikten sonra Sultan’ın ülkesinde her iş doğru gitmeye başlamış! Öncelikle Karslıların yüzü gülmüş ve bu gülüş yayılarak Mülk-ü Sultana yayılmış. İşsiz diye, yoksul diye kimse kalmamış…                          Mahkemeler bir haftada biter olmuş, hapishaneler boşalıp fabrikaya dönüşmüş. Memlekette işkence denen zalimliğin sonu gelmiş…    Bütün çocuklar okullu olmuş, her genç istediği Üniversiteye gider, istediği mesleği seçer olmuş… İmtihanlarda şifreleme ortadan kalkmış. Hastaları Hekimler evinde ücretsiz tedavi ederken, ilâç da hastanın evine getirilir olmuş…

            Daha neler neler olmuş memlekette bir bilseniz! Yönetenler, lojman hastalığından, makam arabası hastalığından, devlet kesesini yolmaktan vazgeçmişler. Siyasetçiler her şeyi doğru söyler olmuş ve ne vaat ettilerse yapmışlar. Halk kendi yöneticilerini seçer olmuş. Devlet ihalelerinde ve işe alınmalarda rüşvet ve adam kayırma hukuksuzluğu ortadan kalkmış…

            Haksız işten çıkarmalar sona ermiş, asgari ücret Avrupa’nın üstüne çıkmış. İç borç, dış borç kalmamış, bütçe ve dış ticaret fazla vermeye başlamış… İşsize iş, aşsıza aş bulunmuş memlekette…

Her türlü şiddet önlenmiş, terör yok olmuş, sokakta gezen insanlar bile sevgiyle kucaklaşır olmuşlar. İnsanlar neşeden, mutluluktan kırılır olmuşlar(!) diyar-ı sultanda…

                                   *

            Kızmayın beyler, lütfen kızmayın! Önce topluca aynaya bakalım ve kendimizin ne olduğumuza dikkatlice ve korkmadan değerlendirelim. Ben ne isem, biz ne isek, bizi yönetenlerde o! Bizden fazla olabilirler mi?

            ‘İnsanlık anıtının’ yıkılışı için emir veren Başbakana da, sessizce emrin yerine getirilmesini sağlayan Kültür Bakanına da kızmayın. Çünkü hak etmedikleri bir mevkide, biz onlara taşıyamayacakları kadar yük bindirdik.

            Yeni yıkımlarda, kendilerine başarılar dilemekten, hoş geldin ‘orta çağ’ kafası demekten başka elimizden bir şey gelmiyor ki! Çünkü tapuyu toptan devre

UZUN KULAKLAR ÜLKESİNDE HUKUK

                İstilacı ve sömürgecilerle kana kan, dişe diş vuruşarak bağımsızlığına kavuşup, yepyeni bir Cumhuriyet kuran halkımız, iktidar poposu yalamaktan dilleri aşınan bazı dangalaklar tarafından Emperyal (Yani istilacı ve sömürgeci) olmaya itiliyor.

            İktidar ve cemaat beslemesi işbirlikçi medyada kaptıkları yağlı ballı köşelerde, sözde ‘Arap Baharını’, aslında Arap ülkeleri zenginliklerinin yeni sömürgeciliğe açılmasını fırsat görerek, insanlarımızın ve ülkemizin özgürlüğü, gelişmesi ve yarınları için kalem oynatmak yerine, yeni belâlara, kana, gözyaşına ve ölüme doğru itme gafletine düşüyorlar.

            Aynı çevreler, BOP (Büyük Ortadoğu Projesi) çerçevesinde Türkiye’ye ve bazı siyasilere verilen görevin ne anlama geldiğini ve geçici olduğunu görmezden, bilmezden geliyorlar. Belli ki; düşündükleri eylemlerin sonucunu ve bedelini hesap etmiyorlar, edemiyorlar. Arap ülkelerine gelen o ‘kanlı demokrasi(!)’ oyununun genişleyerek sıranın ülkemize geleceğini bilmiyorlar mı? Biliyorlar, biliyorlar; ama kişisel ve siyasi çıkarları öyle düşünüp, öyle davranmalarını gerektiriyor. Ya ülkenin geleceği? Onlara göre, ‘ülke yerinden kaçmıyor ya!’

            İçinde bulunduğumuz zaman dilimi içinde, adaletsizlikle boğuşan, hiçbir hukuk normunu oturtamamış, toplumun tüm kesimlerinde ve görevlilerinde korku, şüphe ve umutsuzluğun egemen olduğu bir ortamı yaşıyoruz.

            Doğru dürüst bir Anayasa yapamadığımız, dolayısıyla çıkarılacak yasalara temel kaynak ve dayanağımız olmadığı ülkemizde, Hukuk nasıl işleyecek, Demokrasi nasıl oluşturulacak, Temel İnsan Hakları nasıl korunacak?

            Ülkemizde, temel Hukuk kurallarının yerini başka uygulamalar almaya başladı. Türkiye ‘Uzun Kulaklar’ ülkesine döndü. Bir ülke düşününüz ki; Cumhurbaşkanı, Başbakanı, Bakanı, Milletvekili, Genel Kurmay Başkanı, Subayları, Polisleri, Bürokratları, Memurları, işverenleri, Sendikaları, Dernekleri, Spor Kulüpleri, Spor adamları hatta Sporcuları, daha da öte, toplumun bütün kesimleri meçhul odaklar tarafından dinlensin, gözetlensin ve bu dinleme gözetlemeler iddianameler çerçevesinde özel yetkili mahkemelere taşınsın!

            Anlı şanlı yönetenlerimiz de, ‘arkadaş bu ülkede neler oluyor, beni ve yurttaşlarımı yasa dışı kim dinliyor, perde arkasında kimler neler kurguluyor?’ demeden, bu halkın kendilerine bahşettiği makamları işgal ediyorlar, halka karşı üç maymunu oynuyorlar!

            Görevinden ayrılan Genel Kurmay Başkanı Işık Koşaner’in dinlenmesi ve itirafları tüyler ürpertici. Hem Genel Kurmay Başkanının dinlenmesi ve bu dinlemeden haberdar olmaması, hem de söyledikleri TSK’nin içine düştüğü, düşürüldüğü durumun vahametini gösteriyor.

            Toplumsal ve kurumsal çürüme, çürütme ve ıskartaya çıkarma sosyal hayatımızın her alanında sürüyor. Ülkede futbolun ve futbolcuların bile dinlenme noktasına gelmesi, ülkedeki kuşkuculuğun, şüpheciliğin ve yöneten kadrolardaki korkunun hangi boyutlara ulaştığını göstermesi bakımından ibret vericidir.

            Dinleme yöntemiyle suçlu üretmek ve suçlu yaratmak Spor sektörüne yönlendirildi. Doğru veya yanlış, ispiyonaj sisteminin, ülke, kurum ve kişi hayatına sokulması korkunç sonuçlar doğurmaya başladı ve insanlarımızı, kurumlarımızı ve toplumun büyük çoğunluğunun ilgi duyduğu Futbol sektörümüzü de hırpalamaya başladı.

            Tek yanlı olmasının mümkün olmadığı, mutlaka karşılıklı elemanların işbirliği ile yapılabilecek şike olayında, şayet varsa, fatura sadece Fenerbahçe Spor Kulübüne çıkarıldı. Ortaya somut hiçbir delil koymadan, kurumsal iç hukuk bile dikkate alınmayıp çiğnenerek, Fenerbahçe’nin bazı hakları elinden alındı. Daha da ileri gidilerek, Cumhuriyetin bu köklü sosyal kurumlarından biri yok edilmeye çalışılıyor. Fenerbahçe üzerine kurulu bu oyunun hiçbir hukuki yanı yoktur, tümüyle siyasidir, ideolojiktir.

            Ülkemiz, ancak masallarda tarif edebileceğimiz ‘Uzun Kulaklar’ ülkesine döndü. Hiç kimsenin özel hayatı olamayacak, korku yakın gelecekte tüm benliğimizi saracak, birlikte yaşamanın, aynı ideallere ulaşmanın bağları koparılacak ve birilerinin istediği suskun, pısırık, güvensiz ve korkak bir toplum yaratılarak, bazılarına kolay yönetme ve kolay sömürme yolları açılacaktır…

            Eğer bu ülke böyle yönetilip, bu halk böyle yaşayacaksa, Anayasamızda hiçbir zaman hayat bulmayan ‘T.C. Sosyal bir Hukuk Devletidir’ ibaresinin kaldırılması, çok daha samimi bir davranış olarak kabul edilebilir. Hiç olmazsa aslı olmayan güvencelere dayanarak boşluğa yuvarlanmamız engellenmiş olur…

            George Orwell’in ‘Bin Dokuz Yüz Seksen dört’ adlı romanını yeniden okumak gerek. Çünkü aramızda romanın başkarakteri ‘Büyük Birader’ler kol geziyor. Ayrıca Çetin Altan’ın Büyük Gözaltı romanındaki ortamı yaşıyoruz; her an bir şeylerle suçlanabilir, istemeseniz de suçu kabul edebilirsiniz!

            Demek ki, Sosyal Hukuk Devleti ve İleri Demokrasi böyle oluyor!

            Tüm Bayramların insanlara özgürlük, sağlık ve mutluluk getirmesini diliyorum.

YOL PARASI



            Her şeyini kaybetmiş bir viranenin üstüne, okuma yazma oranı %5 civarında (onların da çoğu azınlıklara mensup), çoğu yoksul ve savaşlardan bıkmış, asırlar boyu aldatılmış bir halkla, Dünya’da Emperyalizme karşı ilk antiemperyalist savaşı vermiş ve yepyeni bir devlet kurmuş olsanız, koskoca bir ülkede hiçbir köyüne ve çoğu kasaba ve şehrine ulaşacak yol olmasa, ilk uygulayacağınız vergi ne olurdu acaba?

Yol vergisi olur muydu? Olurdu herhalde!

            Yol vergisi TBMM’nin 1921 yılında kabul ettiği ilk yasalardan sayılır. 18-60 yaş grubu içinde bulunan erkekler ya dört işçi gündeliği vergi ödemek veya üç iş günü yol yapımında çalışmak zorundaydılar. Otuz sene meriyette kalan yasa, 1952 yılında yürürlükten kaldırıldı.

            Günün sosyal ve ekonomik şartlarında vergi gerekli olmasına rağmen, yoksul halkın tepkisini anlamak mümkün. Ama siyasetçilerin bu işi sömürü aracı olarak kullanmasını anlamak asla ve asla mümkün değil.

            Günümüzde, değişik biçimdeki yol parasını vergi mükellefleri değil, üniformalı kesim ödüyor. Hem de kendi yaptıkları, döşedikleri yolların parasını…

            Bir ülkede yoksulluk, yolsuzluk, hukuksuzluk, anarşi ve terör var ise, en büyük müsebbip ülkeyi yöneten siyasetçiler ve toplum adına yetki kullanan yöneticilerdir. Bizim ülkemizde, toplumun verdiği yetkiler ilgililerce hep yanlış ve taraflı kullanılmıştır. Hatta halkın verdiği hak ve yetkiler, halka karşı kullanılmıştır…

            Bir ülkede ikide bir askeri darbe neden ve ne için yapılır? Nedenlerin başında, siyasetçilerin yetersizliği ve beceriksizliği, siyasetin buyruğundaki bürokrasinin vurdumduymazlığı ve nemelâzımcılığı gelir. Bunu fırsat bilen güç sahipleri de, bozulmuş sistemde yerlerini daha da pekiştirmek ve yapıdaki yerlerini sağlamlaştırmak için darbeyi yaparlar. Bizdeki darbeler böyle olmadı mı?

            Ülkemizdeki darbelerin oluş nedenleri ile işleyişleri hep ters yönlü olmuştur. Darbeye neden olanlar, daha sonra baş tacı edilmişlerdir.

            Yetmemiş, ülkemiz halkı da darbecileri hep alkışlamış, hiçbir siyasi partiye vermediği desteği darbecilere vermiştir. En net örneği %92.5 la kabul edilen 1982 Anayasası ve Kenan Evren’in Cumhurbaşkanlığıdır…

            Darbeciler, tüm zamanlarda karşılarmış gibi göründükleri gerici bir eğilimi desteklemişler ve yollarını döşemişlerdir. Yirminci yüz yılın ilk yarısında çağdaşlığı yakalamak için, birçok konuda Devrimler yapan Türkiye, her darbe sonrasında Devrimlerden uzaklaşmış ve günümüze Devrimlerin izleri birer birer silinerek gelinmiştir…

            Devrimlerin güç ve kimilerine göre değer kaybı, ülkemizdeki sosyal ve siyasal güç dengelerini de tahminlerin ötesinde değiştirdi ve Cumhuriyetin Anatomik yapısında geriye doğru değişim operasyonları hız kazandı… Bu değişim yolunun elbette ‘yol vergisi’ olacaktı ve oldu da.

            Yaşadığımız darbeler, toplumun düşün dünyasını ve siyasal yapısını gerçeklerden uzaklaştırarak muğlâklaştırdılar, beyinlerdeki yurttaşlık kavramını sulandırdılar.

            Darbecilerin besleyip büyüttüğü onların desteğiyle iktidara gelenler de, iktidarlarını pekiştirmek ve uzatmak için, kendilerine darbe yapılacağı paranoyası içinde, bazı rütbe ve makam tutkunlarının günahını, bütün millete ve Cumhuriyetin değerli kurumlarından birine ödetiyorlar.

            Basiretsiz siyasetçiler yol vergisini seçim kaybederek öderken, en büyük vergi yükü Türk Silâhlı Kuvvetlerinin üzerine bindi. Hiçbir ast fikrinin itibar görmediği silâhlı kuvvetlerimizde, birkaç üniforma kibirlisinin oldukça kabarık faturasını ve hataları yüzünden açılmış bu günkü çıkmaz yollara döşedikleri taşların ‘Yol Vergisinin’ en çoğunu silâhlı kuvvetler ödemektedir; daha ne kadar ödeyecekleri de meçhuldür…

            İcat edilen Özel Yetkili Mahkemelerin uyguladıkları torba yargılamalardan çekeceğimiz var. Hukukla hiç bağdaşmaz şekilde akla kara, ekşi ile tatlı hepsi aynı torbanın içinde.

            Silâhlı kuvvetlerdeki üst komuta kademesi, suçlu-suçsuz nerede ise sıfırlanmış ve izale edilmiş durumda. Yakında ABD ve NATO patentli ithal komutanlar görürsek hiç şaşırmayız. Ne de olsa; Liman Von Sanders paşadan alışkanlığımız var!

            Görünen o ki; bu gün ödeyeceğimiz Yol Parası, 1921 yılında çıkarılan kanunla ödediklerimizden çok çok daha ağır olacaktır!

BAHARDA HAZAN

                Emperyalizmin, sömürgeciliğin, diktatörlüklerin ve her türlü baskıcı rejimlerin en büyük silâhı kara propagandadır. Genellikle kültürel ve ekonomik geri kalmış kitleler üzerine inşa edilir…

            Kara propagandanın amacı:

            Halkı ikna etmeye dayalı olup, gerçeği farklılaştırarak yayar. Yoğun bir abartı ve gerçek dışılık vardır.

            Egemenlerin çıkarlarını destekleyici siyasi amacı vardır. Kasten gerçeklerden uzaklaştırılmış, sapıtılmış ve çarpıtılmıştır. Hedef kitleleri ve bireyleri kandırma amacı taşır.

            Rakip olduklarına veya yok etmek istediklerine karşı kin ve nefret yaratmayı amaçlar.

            Kara propaganda tamamen yalan, hile ve yanlışlarla kitlelerin düşüncelerini çelmeye ve yönlendirmeye çalışır.

Kimileri, içinde her türlü kirliliği taşıyan kara propaganda yürütürken, kimileri de tarafsız görünüp, kara propagandacılara dolaylı destek verirler.

            Hedeflediği kitlenin düşünce ve duruşuna göre, propaganda yöntemlerini değiştirerek, kitlelerin düşünsel boşlukta kalmasını sağlayabilir…

            Kara propagandanın içeriği de belirleyicidir.

            Korku yaratma,

            Otoriteye mutlak riayet,

            Karşısındakinin kişiliğini kirletme ve yok etme,

            Karşısındakini suçlu duruma düşürme,

            Mutlu ve güvenli gelecek vaatleri,

            Kitleleri günlük sokak dili ile yönlendirerek, kendilerinden biri olduğu imajı yaratarak güven sağlamak,

            Karşısındakileri, yapay oluşturulmuş bir suç zinciri içinde gösterip, kitlesel bir karşı duruşu yok etmek gibi yöntemleri kullanır.

            Yaşadığımız Dünya’da ve ülkemizde, bu uygulamanın çoğunu yaşıyor ve tanık oluyoruz.

            Arap baharı adıyla, Kuzey Afrika ve Ortadoğu ülkelerinde halkların yönetimlere karşı ayaklandırılması, Arap halklarının çıkarına hiçbir gerekçe ile bağdaştırılmayacak şekilde kara propaganda yöntemleri ile yönlendirilmektedir. Arap yönetimlerin despotlukları elbette göz ardı edilemez. Ancak, ABD ve AB’nin kışkırtmaları, Arap halklarının daha özgür, daha Demokratik ve daha refah ortamında yaşamalarını sağlamak için değil, bu ülkelerdeki yer altı zenginliklerini ele geçirmek için yapılmaktadır.

            Görünen o ki; bu kışkırtma ve kalkışma sonunda, ülkeler bölünüp parçalanarak güçten düşürülecek, binlerce kişi ölecek, çocuklar yetim kalacak, ülkelerin varlık ve zenginlikleri Emperyal güçler tarafından yağmalanacaktır. Propagandası yapılan ‘Arap Baharı’ yakın gelecekte, yaprakların döküldüğü, ağaçların kuruduğu hazana dönüşecektir…

            AB. Bütün Avrupa’yı kapsama eyleminde adeta bahar havası estirmişti. Dünya siyaset ve ekonomik güç dengeleri içinde belirleyici role soyunmuş, ‘Avrupa, Dünya’nın refah bölgesi’ olarak tanımlanmıştı. Birliğin genişlemesinden sonra, bazı ülkelerin birlik fonlarına güvenerek ekonomik hovardalığa çıkması, bazı ülkelerin iflas noktasına gelmesi, bazı ülkelerin işsizlik ve ödeme güçlüğü içinde ekonomik sorunlar yaşaması, AB’nin boyasının çabuk akmasına neden oldu. Avrupa baharı giderek hazana dönüşüyor. Avrupa’da siyasal ve ekonomik kışın gelmesi pek de uzak değil…

            Dünya konjonktürü yardımıyla yalancı bahar yaşayan, bunalımların bizi ‘teğet geçtiği’, hatta yanımıza bile yanaşamadığı söylenen ekonomimiz, Başbakan dışında, kimi ekonomik yetkililerin ve ekonomistlerin söylediğine göre, pek iç açıcı ve güven verici görünmüyor. Yıllardır hiçbir fabrika bacasının dikilmediği, gizli ve açık işsizliğin bir türlü azaltılamadığı, asgari ücretin sadaka düzeyinde kaldığı, İşçi Sendikalarının hacamat edildiği ülkemizde yaratılan yalancı bahar, hazana dönmek üzere. Ülkede hâkim kara propaganda, kitleleri yeterince inandıramıyor, kandıramıyor…

            Ramazan ayı İslâm âlemi için yılın her mevsiminde yaşanan bahar gibidir. Ancak, din ticaretinin had safhaya çıkması, özellikle gıda maddelerindeki fiyat fırsatçılığı, İslâm inancının hiçbir yerine konamamaktadır. Görevli olduğum bir dönemde, fırıncılık mesleği ilgili bir arkadaşımın, fiyat sınırlaması çalışmamız karşısındaki tepki ifadesi hiç aklımdan çıkmaz, “Boşuna uğraşma, Ramazan ayında her fırıncı en az bir otomobil parası kazanır” demişti. Artık, adet haline getirildiği gibi, Ramazan ayındaki gıda zamları, mübarek Ramazan soygunculuğuna dönüşmüş durumda. Bahar addedilen Ramazanda bile, toplum adeta hazan mevsimi yaşıyor.

            Kaba ve kara propagandanın cezasını da, her zaman olduğu gibi iyi niyetli ve yoksul kitleler çekiyor. Bilinmeli ki: her türlü kaba ve kara propagandanın sonu aldatılmaktır, ezilmektir, sömürülmektir, soyulmaktır ve egemenlerin istediği yönde şekillenmektir. Yalancı bahar, her zaman hazan ve hüzünle biten bir hikâyedir…

MAHKEME HİTAM, PANAYOT İDAM

                Yaygın bir Yahudi fıkrasında, kız-erkek iki genci yargılayan mahkeme, başkanın   “Mahkeme hitam, Panayot idam” sözüyle noktalanır. Sonucu tahmin edersiniz… (Yahudi asıllı yurttaşlarımız alınmasın; sadece fıkra bu.)

            Derdimiz bu fıkranın kaynağı ve içeriği değil, fıkradaki sona benzemeye başlayan, ülkemizin içine düşürüldüğü durumdur. “Ne oldu, bize neler oluyor?” diye sorgulayarak, ulusça cevap bulmak zorunda olduğumuz durum. Sahiden “Neler oluyor” bize?

            Ülkemizdeki üç ana faaliyet birbirine paralel yürüyor ve birbirlerinin açmazlarından besleniyorlar. Siyaset, yargılama türleri, darbeler ve muhtıralar.

            Başbakan Tayyip Erdoğan’ın sözünden alıntı yaparsak, her üç alan da, çıraklık, kalfalık dönemlerinden geçmişler, ustalık dönemini yaşamışlar ve yaşamaktalar.

            Tek parti dönemini siyasi bir alan ve dönem olarak kabul etmiyorum. Çünkü bütün toplumsal elemanlar dönemin içindeydi ve hepsi farklı roller üstlenmişti. Dönemin sevabında ve günahında herkesin katkısı ve ortaklığı vardı.

            Ülke siyasetimiz hep kaygan zeminler üzerinde şekillenmekte, bu kaygan zemin üzerinde yerine sağlam oturamamakta ve gel-git yaşmaktadır. Siyasetimiz sınıfsal ve ideolojik özden yoksun olduğu için, özellikle toplumun emek kesimi siyaset dışına itilmekte ve siyasetimiz güçlü bir destekten yoksun kalmaktadır. Yığınların bir tarafa yarıdan çok oy vermesi hiçbir siyasi parti için garanti teşkil etmemektedir. Çünkü aynı yığınlar bir sonraki seçim tercihlerinde, sınıfsal çıkarları ile hiç barışık olmayan bir siyaseti destekleyip iktidar yapabilmektedir.

            Başbakanın tanımına biraz daha derinden yaklaşırsak, tarif edildiği gibi siyasetimiz çok partili dönemde üç aşamayı da yaşamış görünüyor. Demokrat Parti çıraklık dönemi, Darbeler ve muhtıralar dönemi kalfalık dönemi ve AKP iktidar dönemini de ustalık dönemi olarak tanımlayabiliriz. Çünkü Başbakan, tarifi yaparken bu üç dönemin üçünden de alıntı yapmakta ve bu dönemlerin uygulamalarını övgüyle kabul etmektedir.

            Elli yıldır, toplumun tüm değerlerini iğdiş eden darbeler ve muhtıralar dönemlerinde de çıraklık-ustalık arası uygulamalar yaşanmıştır. 27 Mayıs 1960 darbesi sonucu oluşan ve günümüze kadar gördüğümüz en Demokratik diyebileceğimiz1961 Anayasası, darbecilerin iyi niyetinden kaynaklanmıyor. Darbecilerin yönetsel konudaki acemilikleri, Anayasa konusunda Ankara ve İstanbul Hukuk Fakültelerine teslimiyetlerini doğurmuştur. Bu dönem darbelerin çıraklık dönemidir.

            Muhtıralar süreci ise, siyaset dışı kalfalık dönemidir. Bu dönemde uygulamalar nispeten daha bilinçli yapılmış, hedef kitle daha isabetli seçilmiştir. Bu dönem aynı zamanda uzun sürecek bir Koalisyonlar döneminin de hayat bulduğu süreçtir.

            Darbelerin ustalık dönemi 12 Eylül 1980 darbesi ile başlamış, seksenli yılların tümüne, daha sonrasının da çeşitli uygulamaların bir bölümüne (bu gün bile) damgasını vurmuştur. Toplumumuz, darbelerin ustalık döneminde kimlere, niçin, nasıl ve kaç türlü işkence yapılır, yöntemler nedir, kişi bilinci ve onuru nasıl yok edilir, darbecilerin anladığı “Devlet nedir?” onu öğrendi. Toplumumuzun en dinamik kesimi, Şişeye oturtma, Vajinaya ve Rektuma soğuk su sıkma, cinsel organdan elektrik verme, başa saatlerce su damlatma, el ve ayak bilekleri kelepçelenip elektrik verilerek doğal bilezik yapma, bedenin her bölgesinde sigara söndürme, Filistin askısı, Ranza demirlerine kelepçelenip çarmıha germe, aylara uzanan banyo yaptırmama ve zindanlarda zamanı öldürmek için bit yarıştırma ve bitlerin hızlarını ölçme, aylarca ve geceleri gözleri bağlı çapraz sorgulamalar, dayağın, köteğin, hakaretin onlarca çeşidi gibi deneyimleri yaşadı. Kabaca işkence demiyorum, 12 Eylül darbecilerinin bilimsel deneylerinden(!) bahsediyorum! İşte darbecilerin ustalık dönemi böyle geçti…

            Yargı sistemimizdeki aşamalarda tanımlamaya uyuyor. Çok partili dönemimizde Anayasa Mahkemesi yetkilerine sahip ve sadece DP iktidarının Milletvekillerinden oluşan ‘Tahkikat komisyonu’ deneyimimiz var. Acemilik dönemi olmasına rağmen, her türlü yargı yetkisine sahip, astığı astık, kestiği kestik (özellikle DP muhaliflerini) bir komisyon. Daha sonraları kurulan ‘Sıkıyönetim mahkemeleri’, ‘Olağanüstü hal mahkemeleri’ kalfalık dönemi mahkemeleri olup, onların dönemlerini tamamlamasından sonra sivil iktidar tarafından kurulan ve iktidara bağlılığı iddia edilen ‘Özel Yetkili Mahkemeler’ ise, yargıdaki ustalık dönemi mahkemeleri galiba. Bu mahkemelerin kendine mahsus işleyiş özelliği de ilginçtir. Ne ile suçlandığını, iddiaların içeriğini ve haberdar olmadığın ve haberin olmadan hayali bir suç ve terör örgütüne nasıl üye olduğunu asla öğrenemezsin. Tutukluluk süresi sınırsızdır…

            Ayrıca, Adalet Bakanlığı Hâkimler üzerinde istediği gibi oynama hakkına sahiptir. Özel Yetkili Mahkemelerimiz korkulan yerlere dönüşme tehlikesi taşıyor. Yeterinden fazla iktidar yanlısı görünüm veriyor… Bu uygulama yanlışlarına rağmen, yargı mensuplarımızın adalet duygularının galip geleceğine inancımızı kaybetmiş değiliz…

            Çıraklık, Kalfalık, Ustalık derken Türkiye belirginleşen bir çözülmeye doğru yol alıyor. Ülkenin bir bölgesi terör örgütünün kontrolünde görünüyor. Bölgeye hâkim olan etnik-terör ve onlara bağlı siyasal yapı devlete kafa tutuyor. Vergi vermeyeceklerini beyan ederken, bir de ülkenin diğer yörelerinden haraç istiyor. Yetkililer de bu talebi, kimi zaman gülerek, kimi zaman istihzalı bir sırıtma ile geçiştirmeye çalışıyorlar…

            Yargının derdesti tamamlandıktan sonra, şimdi sıra TSK’ne geldi. TSK hızla eritiliyor. Darbelerin toplumda bıraktığı insanlık dışı izler nedeniyle, toplum TSK’ye fazla arka çıkmıyor, çıkamıyor. Bir zamanlar ‘ben orduyu yedek subaylarla da yönetirim’ diyen mantığın günümüze yansımasını yaşıyoruz. Türkiye’yi yutulmaz çekirdek gören çevreler (ABD, AB ve Etnik mücadele içinde olanlar) TSK’nin içine düşürüldüğü durumdan mutlaka memnuniyet duyuyorlardır. Kötü deneyimlerimize ve utandırıcı anılarımıza rağmen, Demokrasiye ve insan haklarına inanmış güçlü bir TSK’ne ihtiyacımız olduğu unutulmamalıdır…

            Gidişatımız pek sağlıklı görünmüyor. Tavan ve tabanın göçmesi hepimizi felâkete götürecektir. Toplum olarak tüm yetkilileri uyarmaktan geri kalmayalım. Yoksa Yahudi mahkemesindeki yargıcın haz sınırını aştığı anda verdiği ‘mahkeme hitam, Panayot idam’ hükmü ile karşılaşabiliriz. Bu ülke sadece birilerinin değil, Ben, Sen, O ve hepimizin!



ŞİKECİ SİSTEM

               Şike… Daha çok sportif faaliyetlerde kullanılan bir terim…

            Şike nedir; tek taraflı olabilir mi? Kişiler mi, kurumlar mı yapar? Niçin şike yapılır? Sadece spor sektöründe mi var?

            Şike için en az iki tarafın olması gerekir. Üç taraflı veya daha çok taraflı da olabilir…

            Şike, tarafların çıkar sağlayacağı, imzaya ve yazıya dökülmeyen, sonuç alıcı ve maddi çıkar sağlamaya yönelik sözlü ve gizli antlaşmadır…

            Son günlerin toplumuzdaki popüler kırışması, ulusal futbolumuzu ve Avrupa futbolunu yakından ilgilendiren ve önemli sonuçlar doğurması muhtemel ‘şike soruşturmasıdır’. Ünü, ülkeye değil, Futbol oyununun oynandığı her yere yayıldı. Önümüzdeki sezon ülkemiz futbolunda büyük karmaşalara neden olabileceği gibi, UEFA ve FİFA nezdinde de önemli etkileri olacaktır.

            Şayet sonuç iddialar doğrultusunda çıkarsa, Spor kulüplerimiz zarar görebileceği gibi, sporu yönetenler, kulüp çalışanları, antrenör grupları, futbolcular, basın yayın kuruluşları, hatta inşaat firmaları da zarar göreceklerdir. Zarar göreceklerin arasında taşımacılık sektörü ve esnaf kesimi de unutulmamalıdır…

            Ülkemiz ve sistemimizde şike sadece futbolda mı var? Sadece sözlü mü yapılıyor? Hayır! Yazıya döküp, altını imzaladıklarımız da var. Aslında sosyal sistemimizin, siyasal sistemimizin, uluslar arası ilişkilerimizin çoğu alanında bilinmeyen şike olayları var. Biz geniş toplum kesimlerinin fark edemediğimiz bu sosyal ve siyasal şikeden öyleleri çıkar sağlıyor, öyleleri sınıf değiştiriyor ki; şayet farkına varabilsek bu ülkedeki şikeci sayısını hesap dahi edemeyiz…

            Örneğin: Türkiye ile egemen ülkeler, NATO ve AB arasında imzalanan ikili ve çoklu antlaşmaların hemen hemen tümü halkın bilgisi dışında yapılmakta, imzalanmakta ve çoğu halkın bilgisi dışında olmaktadır…

            1964 yılında Kıbrıs olaylarında, Türklere yardım amaçlı yola çıkan Donanmanın yarı yoldan geri döndürülmesi, (meşhur Johnson mektubu sonucu) halktan gizli yapılmış ve tek taraflı menfaat sağlayan, yazıya dökülmüş şikeli bir antlaşmanın sonucudur...

            Yine, son yıllardaki Kuzey Irak çıkarmasının, ABD’ in tehdidi ile yarıda kesilmesi ve askerlerimizin geri çekilmesi halktan gizli yapılmış ikili ve çoklu antlaşmalardaki tek yönlü yarar sağlayan şike kokan antlaşmaların sonucudur… Kafamıza çuval geçiren ABD generalini Ankara’da törenle karşılayışımız, yaptığımız kabadayılıkların da şike olduğunu göstermiyor mu?

            Yaşadığımız askeri darbeler tümüyle şike… İki darbe ve bir muhtıra sağ iktidarlara karşıymış gibi gösterilmiş, ama Türk solunun üzerinden silindir gibi geçmiştir. Türkiye’nin içinde bulunduğu sosyal ve siyasal kısırlığın, bu şikeci askeri darbelerin eseri olduğunu söylersek, hiç de yanılmış sayılmayız…

            Anayasamızda yazan ve ülkemizdeki sistemi tanımlayan bazı Anayasa maddeleri de şike kokuyor. Güya, sistemimiz Yasama, Yargı, Yürütmeden müteşekkil üç ayağa oturuyor. Anayasamız, yazılı metninde kuvvetler ayrılığı ilkesini emrediyor. Acaba buna inanan safdil kaldı mı aramızda? Yürütme hepsini derdest edip, tek egemenliğini ilân etmiş durumda. Yaşıyor ve tanık oluyoruz…

            Askeri silâh ihtiyacımızı daha çok ABD’den temin ediyoruz. Satın aldığımız savaş uçağı ve insansız istihbarat uçaklarının alım satımı da tamamen şikeli. Uçakları veriyor, ama araçların beyin bilgilerini vermiyorlar. Veya herhangi bir askeri harekât esnasında karşımıza çıkarak, bizim verdiğimiz silâhlarla istediğinizi yapamazsınız diyorlar. Son günlerdeki terör olaylarını dikkate alarak, Kuzey Irak’ı BBG evi gibi gözetliyoruz diyen, milyonluk zırhlı arabada gününü gün eden, hiçbir darbeye karışmamış(!) generalin kulakları çınlasın! Hani ABD terör konusunda bizi anında bilgilendirecekti! Şike bu kadar da aptalcasına yapılmaz ki!

            Seçim öncesi yapılan torba içindeki sözde yardımlar da iğrenç bir şike. Sosyal Devlet yapacağı yardımı yurttaşını deşifre etmeden, gururunu incitmeden yapmak zorundadır. Propaganda malzemesi olarak kullanılan yardımların hiçbir insani yönü olamaz…

            ÖSS, LYS, SBS, KPPS gibi sınavlardaki rezaleti bütün ülke yaşadı. Bu ülkenin en az yarısı, sınavlarda şike olduğunu, bazı kesimlerin kayırıldığı inancına sahip, Ama Ulus olarak sessizliği yaşam biçimi olarak seçtiğimizden kaderimize razı olduk… Kazığı yiyenlere Tanrı sabır ve selâmet versin!

            Kendilerini aydın diye yutturmaya çalışan Basın mensupları, Üniversite çevrelerinden güya bilim adamları, kimi siyaset erbabının yaptıkları şikeye ne demeli! İktidarların bir yerlerini yalamaktan aşınmış dilleriyle, pelteleşmiş beyinlerini gücün emrine vermiş, sol satıp sağ kuburdan yiyen dönekler, şikenin dik âlâsını yapıyorlar. Hiç de saklamadan açık açık rahatlıkla yapabiliyorlar ve biz de kitlesel olarak onları seyredip, sabır taşının çatlamasını bekliyoruz…

            Bu sistemin, bu düzenin, bozulan bu sosyal yapının her tarafı şike. Büyüdüğü iddia edilen Türkiye’de yoksullaşan, işsiz kalan, açlık tehlikesi ile karşı karşıya olan geniş yığınlar. Hepsi, hepsi şikeci sistemin, şikeci yönetimlerin eseridir. Sadece Futbolda şike aramak ise, duygulara pompalanan farklı bir şike aldatmacasıdır.

            Yerseniz! Doya doya yiyeceğimizden gayet eminim… Böylece biz de şikeye katılmış oluyoruz… Çoğunluktan yana olmak prim yapıyor ya!

ON BEŞ TEMMUZ SENDROMU

         ABDULLAH AYDIN

                abdaydin@1942.com

                Sosyal ve siyasal hayatımız çeşitli arıza ve olumsuzluklardan kaynaklanan toplumsal sendromun rahatsızlıklarını yaşıyor.

            Oluşturduğumuz yapılanmalarda ve yaşam eylemlerimizde, geçmişte ve günümüzde üretip yaşadığımız olumsuzluklardan kaynaklanan güvensizlik ortamı, hepimizi adeta esir almış gibi… Herkes her şeyden kuşkulanıyor, karşısında kim olursa olsun, mutlaka kendisine karşı art niyet taşıdığına, bir kumpasla karşılaşabileceği korkusunu taşıyor…

            12 Haziran seçim sonuçları, kimi siyasilerce “Stockholm Sendromu” olarak nitelenmişti. Ülkemizin ve halkın yaşam koşulları dikkate alındığında, tanımlamanın tamamen yanlış olduğu söylenemez.

            Seçim sonrası çeşitli kesim ve gruplarda sendroma yol açacak olaylar gelişti. Her çevreden yetkilikler de, olayların sendroma dönüşmemesi için yeterli çaba göstermedikleri gibi, yangına körükle gider gibi davranışlar gösterdiler…

            Kişiler ve bazı kurumlar yetmedi, bir de işin içine, bir türlü yerli yerince oturtamadığımız ve her yöne çekilen yasalarımız, yargı sistemimiz taraf olarak girdi…

            Seçimleri kazanan ve Milletvekili oldukları seçim kurullarınca karara bağlanan kimi yurttaşların tutukluluk halleri kaldırılmayarak, suçlu oldukları kanaati topluma yerleştirilmeye çalışıldı. Yargı sistemimiz hiçbir gerekçe göstermeden, daha evvel yaptığı uygulamanın tersini yaptı ve toplumda olması gereken güven duygusunda bir gedik daha açılmasına sebep oldu…

            Bu çelişkili uygulamaya iki parti tepki göstererek, BDP Meclisi boykot etti, CHP Meclise girmesine rağmen yemin etmedi. Ülkeyi yönetme yükümlülüğünde olan AKP ise, hiçbir aksaklık yokmuş gibi, birazda sevindirik biçimde, soyut çağrılarla işin üstesinden gelmeye çalıştı. Toplumun bir bölümünce algılanan o ki; İktidarın isteği olmadan, yargı kurumlarının rahat ve hukuksal kararlar alamayacağı yönündedir. AKP, arızanın siyaseten çözülmesi yerine, topu yargı kurumlarının ve hâkimlerin üzerine atarak işin içinden çıkmaya çalışıyor...

            Bazıları yangına elinde benzin bidonuyla koşuyor, şantaj ve tehdit sopasını pek saklamıyorlar. AKP Grup başkan vekili, şayet boykot ve yemin eylemi devam ederse, milletvekilliklerinin 15 Temmuzda düşürülebileceğini söylüyor, ama Başbakan Grup başkan vekilinin dil sürçmesi yaşadığını söylüyor ve bu konuda kararsızlıklarını sergiliyor…

            Bir diğer AKP Milletvekili de, tutuklanacak üç Milletvekilinin daha olduğunu söyleyerek, bir yerlerde bazı kumpasların hazırlandığı kanaatini uyandırıyor ve yangının üstüne bir bidon benzin de o döküyor…

            BDP Abdullah Öcalan ve PKK kontrolünde hareket ediyor. Hiç çekinmeden, terörden de öte, iç savaş tehdidi savuruyor. Anayasa ve yasaların kendi istekleri doğrultusunda oluşturulmasını isteyerek, Meclisi boykot ediyorlar. İşi daha da ileri götürerek, sanki Türkiye’den kopmuşlar gibi, tek bir yörenin temsilcileriymiş gibi, toplantılarını başkent Ankara’da değil, Diyarbakır’da yaparak, ayrılık taleplerini fiiliyata döküyorlar. İsteklerinin kabulü için de 15 Temmuz tarihini işaret ediyorlar…

            Deveye sormaya gerek yok; neremiz doğru ki, spor sektörü, özellikle Profesyonel Futbolumuz temiz olsun! Milyon Euro ve doların havalarda uçuştuğu sektörde, sistemin işleyişi içinde futbolun temiz kalacağını düşünmek biraz safdillik olur…

            Kirlilikle sakatlanmış sistemin daha da kirlenmesi için yetkililerin zorlamalarını, yanlış ve kasıtlı uygulamalarını da unutmamak gerekir. Bazı yetkililer, “ biz şike yapıldığını altı aydır biliyorduk. Ancak seçimlerin geçmesini bekledik” itirafında bulundular. 12 Eylül darbesinin baş aktörü Kenan Evren’de, ‘darbeyi bir sene evvel yapacaktık, ancak bir yıl erteledik’ deyince, ‘niçin ertelediniz?’ sorusuna, ‘olayların olgunlaşmasını bekledik’ demişti. Binlerce insanın öldürülmesi ve halkın içine düştüğü çözümsüzlük Kenan Evren ve Darbeci arkadaşlarına vız gelmişti!

            Şike soruşturmasını, duyumundan itibaren değil, seçimin geçmesini beklemek de, aynen Kenan Evren’in mantık ve uygulamalarına tıpa tıp benziyor. Bu doğrudan doğruya yetkililerin suça feran iştirakleri anlamı taşıyor…

            Şike soruşturmasını sadece bir kulübün sırtına bindirmek, günah keçisi yaratma anlamı taşır. Acele edip tamiri zor kararlar almak, Türk futboluna yarar değil zarar verebilir. Yetki kullanan insanlar kendilerini hukuk, mahkeme ve Hâkim yerine koymamalıdır.

            Temiz toplum yaratmak istiyorsak, insanlarımızı refüze etmeden, onurlarını kırmadan, kişiliklerini kirletmeden, hukuki zeminde kalmak zorunluluğu ve aklıselimle hareket etmek gerektiği unutulmamalıdır! Suçlular ise cezalarını mutlaka görmelidirler!

            Dileğimiz, 15 Temmuzda ülkemizin, çeşitli olumsuzlukların birleştiği ve tetiklediği bir sendrom yaşamamasıdır…

NOLCEK ŞİMDİ ?!

ABDULLAH AYDIN

Abdaydin42@hotmail.com

            Çaresizlik, çözümsüzlük, şaşkınlık… Hepsi var bu Anadolu günlük konuşmasının, sorgulamasının ve zımni yardım talebinin içinde. Evet, nolcek şimdi?! Aslında, çok uzun yıllardır halkımızın kendi kendine sorduğu ve bir türlü cevap bulamadığı bu soru, son birkaç yıldır daha da sık sorulur oldu ve yakıcı duruma geldi. İşin kötü tarafı, soruya doğru dürüst bir yanıtın bulunamaması ve yönetenlerin bu konudaki suskunluğudur!..

            Evvel zaman içinde bu ülkede Başbakanlık yapan birisi, “AB’nin (Avrupa Birliği) yolu Diyarbakır’dan geçer” demişti.

            Kendisinin BOP (Büyük Ortadoğu Projesi, yani Ortadoğu’nun yeniden paylaşılması) projesinin eş başkanı olduğunu söyleyen zat-ı muhteremin biri de, “Diyarbakır gelecekte parlayan bir yıldız olacak” demişti.

            Her iki büyük devlet adamının(!) gelecek öngörülerindeki isabeti ve doğruluğu kutlamak gerek; çünkü Diyarbakır, giderek ülke bütünlüğünden koparılmaya çalışılan kayan bir yıldız olmak üzere!

Sormak gerek: Nolcek şimdi?!

            Diyarbakır üzerinde falcılık yapanlar yanılmadı. BDP grup toplantılarını her Salı günü Diyarbakır’da yapacaklarını beyan ederek, ülke bütünlüğü üzerine yemin edenlere cevap verdiler. Yani Diyarbakır’ı ikinci bir başkent ilân ettiler!

            Sormak gerek: Nolcek şimdi?!

            Meclis yemin oturumunda bile birliğini sağlayamadı. CHP oturumlara katılıp, Milletvekili yemini etmezken, BDP Parlamentoyu hepten boykot etti. Biz seçmenler protesto ve boykot haklı mı haksız mı diye tartışırken, ülkenin ve toplumun zamanı su gibi boşa akacak… Bu ortamda Meclisin sağlıklı biçimde çalışması, kurullarını oluşturması, ülke ve millet adına iyilikler üretmesi, yasama görevini hakkıyla yerine getirmesi mümkün olmayacak. Parlamentonun çalışamaması, AKP ve Başbakan Erdoğan’ın benmerkezciliği, Türkiye’yi daha derin çukurlara ve çözümsüzlüklere çekme tehlikesi taşıyor!

            Sormak gerek: Nolcek şimdi?!

            Hukuken seçilme yetisi olmayan kişiye “seçilebilirsin” dediniz ve o da seçimi kazandı. ‘Seçildin’ belgesini eline verdiniz, sonra dönüp Milletvekilliğini iptal ettiniz!

            Sormak gerek: Nolcek şimdi?!

            Milletvekili seçilmesi için yeterli oyu alamayan birini, Milletvekilliği iptal edilen birinin yerine atama yaptınız, böylece AKP’ye kıyak geçip, hukukun altından girip üstünden çıktınız!

            Sormak gerek: Nolcek şimdi?!

            AKP ve Tayyip Erdoğan’ın seçim propagandalarındaki en önemli kozları, Anayasayı değiştirerek demokratikleştirecekleri sözü idi. Seçilen vekillerimiz Milletvekilliği yemini ederken mevcut Anayasaya sadık kalacaklarını beyan ettiler. Üzerine yemin ettikleri Anayasayı değiştirirlerse veya değiştirmezlerse, ya seçmene yalan söylemiş olacaklar, ya da Anayasayı ihlâl etmiş olacaklar!

            Sormak gerek: Nolcek şimdi?!

Seçim sonuçları değerlendirmelerinde, seçmenin Stockholm sendromunu yaşadığı ileri sürüldü. Stockholm sendromunu (hastalık tablosu) asıl yaşayanlar, BDP’li (PKK destekli) bağımsızlarla işbirliği içinde olan, Abdullah Öcalan ve BDP’yi sosyalist kabul eden Birleşik Cepheci sosyalistlerdir. Yüz binlerce dönüm toprağı elinde bulunduran, binlerce marabası olan aşiret mensupları, toprak ağaları ne zaman sosyalist olmuş? Cepheci Sosyalist solcular, gerçek sosyalistlerle Nasyonal sosyalistleri, Feodalleri birbirine karıştırmış olmalılar. Yakında siyaset tarihine yeni bir ideolojik tanımlama sunabilirler ve karışık olan kafaları daha da karıştırabilirler!

            Sormak gerek. Nolcek şimdi?!

            Başbakan AKP’ye oy vermeyen %50 yi anlamaya çalışıyormuş! Ben onları anlatayım: Onlar, dokuz senedir yaptığınız harikaları göremeyen, duyamayan, anlayamayan zavallılar, veya dokuz yıldır yaşadığımız bir dolu rezilliğin farkına varan gözü-kulağı-zihni açık, gerçek yurttaşlık bilincine ulaşmış kitlelerdir. Şayet, Sayın Başbakan bu anlama işini sonlandıramazsa…

            Sormak gerek: Nolcek şimdi?!

            Demokrasi, sadece seçim paradigmasından, mahkemelerin varlığından ibaret değil. Demokrasi, insanlara ve çevreye zarar vermeyen her türlü farklılığı ve onların haklarını koruyan hukuk zemininin oluştuğu bir sistemdir. Demokrasi, ötekileştirmenin değil, birlikte ve özgürce yaşamanın adıdır.

            İçinde bulunduğumuz durum, ‘nolcek şimdi?’ diye sormanın değil, birlikte, art niyet taşımadan, bu ülkede yaşayan hiç kimseyi ötekileştirmeden, bütün güçlerimizi birleştirerek, ‘beraber daha güzel nasıl yapabiliriz?’ diye düşünmenin ve sormanın zamanıdır…

            Yaşamımızda, aklı ve bilimi bir kerecik egemen kılmayı becerebilsek olacak da!...

SEÇİMLER - SONUÇLAR

                Sorunlarımıza çözüm arayan değil, alışkanlıklarımızı tatmin eden bir seçimi daha geride bıraktık

            Seçimler bir tür sosyolojik arama-deneme-yanılma yöntemidir. Arayıp bulduğunu zannedip onu denerken, toplumlar çoğu kez de yanılgılarla karşılaşabiliyor.

            Seçimlerin bir yıl öncesi ve sonrası, umutların en canlı ve diri olduğu dönemlerdir. Aradaki iki yıl ise, tercihinde yanıldığını veya isabet kaydettiğini deneyip yaşadığı dönemlerdir…                                                                                          Sonuçlar belirdikten sonra, siyasi parti yetkililerin yaptığı açıklamalara göre, BBP dışında bütün partiler seçimlerden kazançlı çıkmışlar! Sadece, BBP genel başkanı Yalçın Topçu seçimlerden yenik çıktıklarını kabul ederek, görevi bıraktığını belirtti…                               Propaganda döneminin en belirgin özelliği, Sosyo-ekonomik konuların ağırlıklı olarak gündemde tutulmasıdır. Bütün partiler aynı toplantıda alınmış bir karar gibi, ülkedeki sosyal dengesizlikleri dile getirdiler ve düzeltilmesi doğrultusunda partilerinin düşüncelerini seçmenlere pompalamaya çalıştılar ve yapacaklarını anlattılar…

            Propaganda döneminde Sosyo-ekonomik konularda tek kelime etmeyen bir partiyi istisna tutmamız gerekiyor. Her ne kadar bağımsız adaylar olarak seçime girseler de, BDP adayları etnik talepler dışında fazla bir şey söylemediler. Bu ülke Parlamentosuna seçilmek için değil, sanki bu ülkeye savaş açmış bir yörenin temsilcileri gibi bir propaganda yöntemini seçtiler…

            Propaganda döneminin bir başka özelliği ve zafiyeti, sadece içe dönük argümanlara ağırlık verilmesi ve dış politika konusunda partilerin suskunluğudur. Bu durumda, partilerimizin dış politika konusunda yeterli donanımda olmadıklarını düşünebileceğimiz gibi, Türkiye’nin, bir bütün olarak Dünya politikasındaki yetersizliği olarak da düşünebiliriz. İslâm coğrafyası ateş alıp tutuşmuşken, partilerimizin bu konuda suskun kalmaları, isyanların diyalektiğinden uzak durarak, gelecekte Türkiye’ye yapacağı etkiyi görmezden gelmeleri, ancak yetersizlik ve ilgisizlikle açıklanabilir…

            Seçim döneminin bir başka dikkat çeken yanı ise, AKP’nin seçimin son haftasına kadar Devlet olanaklarını ve kamu görevlilerini propaganda aracı olarak kullanmasıdır. Bu uygulama gelecek için kötü bir örnek olabilir ve sert tartışmalara ve güvensizliğe kaynaklık edebilir…

            Seçmen tercihleri her zaman mutlak doğru ve yararlı sonuçlar doğurmayacağı gibi, her zaman yanlış sonuçlar da doğurmaz. Kimilerinin tabulaştırdığı ve ‘milli iradenin tecellisi’ olarak tanımladığı seçim sonuçlarını, mutlak doğru ve yanlış kabul edersek, o zaman seçimler anlamını yitirir ve seçim gerekçeleri ortadan kalkar…

            Altmış yılda, çok kez yaptığımız çok partili seçimlerden doğru ve yararlı sonuçlar elde ettiğimiz söylenemez. Şayet seçim tercihlerimizden doğru sonuçlar çıkarabilseydik, bu ülke, yoksul ve geri kalmış olmayacağı gibi, birçok kez karşılaştığı darbeleri de yemezdi...

            Aklıma takılan bir uygulamayı yetkililere sormak ve cevap almak isterim… Elli milyon seçmen olan bir ülkede, neden altmış dokuz milyon oy pusulası bastırılır? Sandıklara dağıtıldığı söylenen bu oy pusulalarının tamamı (kullanılmış veya kullanılmamış olarak) seçim kurullarına iade edildi mi? Bu kuşku hiç akıllardan çıkmayacak ve seçimler hakkında şaibeler oluşmasına neden olacaktır…

            Seçimlerden galip çıkan AKP’nin, oylarını arttırmasına karşın, Milletvekili sayısının azalması, seçim sistemimizin ne kadar sakat olduğunu gösteriyor. Ayrıca, AKP % 50 oyla Milletvekillerinin % 59 unu alırken, CHP %26 oyla % 24.5 ini, MHP de%11 oyla %10 dan daha azını alıyor. Sistem küçük partilere hayat hakkı tanımazken, özellikle en çok oy alan partiye büyük oy aktarımı yapıyor…

            Seçimlerde halkımız fazla bir şey değiştirmedi-değiştiremedi. Mecliste, siyaset beş-on kişilik farklılıklarla yine aynı gruplarla temsil edilecek. Dolayısıyla ilke ve mantık değişimi olmayacağından, sosyal ve ekonomik değişim gibi Türkiye’yi sıçratacak uygulamalar da olmayacak… Gelecek günlerde ‘biz bu seçimi niçin yaptık?’ diye kendimizi sorgulayabiliriz…

            Seçimler bu güne kadar fark edemediğimiz kitlesel bir hastalığımızı da ortaya çıkardı. Ülkede o kadar iyi işler olmuş ki, halkımız iktidar partisine oylarını arttırarak destek verdi. İktidara destek vermeyen yarımız da, yapılan iyi işleri göremeyecek, duyamayacak ve anlayamayacak kadar duygulardan, algılardan yoksunuz demek ki! Bu durumda, çok fazla Hekime ve tedaviye ihtiyacımız olsa gerek! İşsiziz diyenler, yoksuluz diyenler, borca battık diyenler, Hukuk işlemiyor diyenler, yeterli eğitim alamıyoruz diyenler, bu gün siftah yapamadık diyenler, yetiştirdiğim hayvan, tarlamda ürettiğim ürün para etmiyor diyenler acaba rol mü yapıyorlardı? Bu konuda biraz şüpheye düştüm!

            Seçimlerden kazançlı çıktığımız yön yok mu? Var. Asgari ücretin açlık sınırında olduğu, emeklisinin yoksulluk içinde yaşadığı bu ülkede, 5-6 bin lira aylık kazanca sahip olan 350 kişilik gıcır gıcır yeni kıyak emeklimiz oldu. Memlekete ve millete hayırlı olsun!

            Yeni oluşan Meclisimizin ve kurulacak hükümetin başarılı olması asıl dileğimizdir…

TUTUKLANIRSIN HAAA!

            Korkuyorum… Korkuyorum a dostlar, korkuyorum!

            Kalemi, kâğıdı elime aldığımda, yazıcının başına geçtiğimde bir korku sarıyor bedenimi… Ne zaman söylemeye, yazmaya kalksam korkuyorum! Düşünmeye bile korkuyorum artık… Uzaktan ve derinden gelen o meşum ses bloke ediyor sanki beynimi… Sen de ”tutuklanırsın haaa!”

            Korkuyorum… Siyasetçilerin yeni hapishaneler yapma sözü vermelerinden korkuyorum! Hapishanelere kimleri dolduracaklar diye düşünürken, korkular kemiriyor bedenimin her yanını…

            Gönül istiyor ki: hapishanelerin, zindanların yerinde okul olsun, fabrika olsun; hapishanelerde ne bir hükümlü, ne de bir tutuklu olmasın... Yanık ağıtların, iç çekmelerin, gözyaşlarının yerine gülücükler olsun, öpücükler olsun… Gönül istiyor ki: bu ülkede hapishane, tutukevi olmasın… Kelepçe şakırtılarının yerine, sazın, sözün nağmeleri dökülsün…

            Mevcut zindanlar hükümlü ve tutuklularla lebalep dolduğundan, yetkililer, kimi yerlerde modern(!) hapishane yapma sözü veriyorlar. Aslında, ‘sosyal hukuk devletlerinde’ de hapishane vardır, ancak bizdeki gibi, siyasi yetki kullananlar halkına yeni hapishane yapma vaadinde bulunamazlar. Hapishane vaadi ne kadar ürkütücü, ne kadar korkutucu, ne kadar çağ dışı. Bu vaat, bizim Demokratik anlayışta geldiğimiz noktanın acı veren sonucundan başka bir şey değil… Bu vaatler korkutuyor, bu vaatler sindiriyor insanları…

            Hapishanelerdeki tutuklu sayısı, hükümlü sayısından daha fazla. Bu durum hukuk sistemimizdeki, yargılama sistemimizdeki çarpıklığın, hantallığın göstergesi. Tutuklamalar cezaya dönüştürülmüş, birkaç yıllara kadar uzamış durumda. İnsanlar ne ile suçlandığını bile bilmiyor… Suçunu bilmeden yargılanmak korkutuyor insanları…                                               Sapla saman birbirine karıştırılmış, zıt düşünceli ve yıllardır birbirleri ile mücadele etmiş ve etmekte olan insanlar aynı nedenlerle suçlanıyor. Hukuk devletinde olmayacak torba suçlamalar ve yargılamalar, adalet yapımızda sisteme dönüşme tehlikesi taşıyor… Haksız ithamlar, torba tutuklamalar korkutuyor toplumu…

            Sanat adamlarına “müsvedde” diyenleri yazmaktan korkuyorum…

Ülkeyi yönetenlerin sanat eserlerinin “içine tükürmelerini”, sanat eserlerine “ucube” diyerek, “yık” emrini veren ucubeleri yazmaktan korkuyorum…

Kendinden yana olmayanlara “onlar” diyerek, toplumun büyük bir bölümünü ötekileştiren siyasetçileri yazmaktan korkuyorum…

Düşünenlere, fikrini beyan edenlere, yazanlara, çizenlere karşı gösterilen hoyratlıkları yazmaktan korkuyorum…

Protesto gösterileri sırasında ölen bir yurttaşın ardından, “isminin ve ölüm nedeninin üzerinde durmak bile istemiyorum” diyen siyaset adamının, yurttaşına karşı gösterdiği değer vermezliği yazmaktan korkuyorum…

Yine bir protesto gösterisinde, güvenlik güçlerine karşı direnen bir yurttaşın cinsiyetini tespit etmek istemeyen, yöneticinin ciddiyetsizliğini yazmaktan korkuyorum…

Arap baharında(!), kışkırtılmış Arap halklarının kalkışmalarını hoş görüp onaylayan, kendi yurttaşlarının haklı tepkilerine karşı aşırı güç kullanımını mubah gören, bir türlü Devlet adamı kıvamına gelemeyen siyasetçileri yazmaktan korkuyorum…

Seçim sonuçları konusunda fikrini beyan eden, ülkenin en yaşlı iş adamlarından birinin azarlanmasını, tehdit edilerek sindirilmeye çalışılmasını yazmaktan korkuyorum…

Ülkemizin temelinin hukuktan tamamen kaydırılmış olduğunu, kamu kurumlarının, hatta yargı kurumlarının bile yandaşlığa dönüştürülmeye çalışıldığını yazmaktan korkuyorum…

Nüfus sayımızın seçimler arasında, doğal akışından daha fazla azalıp çoğalmasının nedenlerini sormaya ve yazmaya korkuyorum…

Seçmen sayımızın iki seçim arasında, ne oluyor da, milyonlarla ifade edilen miktarda azaldığını sorup öğrenmeye, iki seçim arasında sekiz milyon seçmenin nereden çıktığını sorup, yazmaktan korkuyorum…

Seçmen sayısından on yedi milyon daha fazla seçmen pusulası basılmasının sebebini sorup, yazmaktan korkuyorum…

            Hak ediyorsam ceza almaktan değil, suçlarını dahi bilmeden yıllara uzanan tutukluluk halleri devam eden, tutuklulukları cezaya dönüştürülen, yargılanmaları devamlı ertelenen kimi değerli insanlarımız gibi, haksızlığa uğramaktan korkuyorum… Kısacası; bu ülkeyi yönetenlerin hiddetinden, şiddetinden korkuyorum ve o uğursuz ses kulaklarımda çınlıyor, “tutuklanırsın haaa”…

            Bu ülke insanlarının hakkı korkutulmak değil; tarih boyu üzerine sindirilmeye çalışılan korkularından kurtarılmasıdır. AKP ve Başbakan Erdoğan’ın oluşturmaya çalıştıkları korku imparatorluğunun kendilerine de yararı yoktur ve bu duvarlar yıkılmaya mahkûmdur…

            Demokrasilerin temel adımı kabul edilen seçim sandığı önümüze geldi. Tercihlerimizle ya korku imparatorluğunun surlarını biraz daha yükselteceğiz, ya da korkusuz bir ülkede, insan gibi yaşamanın yollarına taş döşeyeceğiz… Tehditler ve korkutmalar bizi sindirmemeli, yıldırmamalıdır!

            Doğrumuz da, eğrimizde gelecek dünyamızı belirleyecektir. Kabahati başkalarında arayarak anlamsız bahaneler üretmeyelim! İrade beyanımızı korkusuzca ve doğru yapalım!

HAYALDİ, GERÇEK OLDU

                Ülkemizde seçim süreçleri, aslında, hayallerin gerçeklerden en fazla uzaklaştığı dönemlerdir. Diğer zamanlarda sözü dahi edilmeyen konular, seçim sandıklarının vazgeçilmez maymuncukları gibidir…                                                                                          Bu uzaklaşmanın temel nedenlerinden ilki, seçmen kitlemizin sorgulayıcı olmaması, geçmişi çabuk unutmasıdır.

            İkinci temel neden, siyasi tercihlerimizin sosyolojik ve gerçekçi dayanaklardan yoksun oluşu, estirilen kitlesel rüzgâra göre yön değiştirmesidir.

            Seçmen tercihleri konusunda bir başka topal yanımız, yarım asrı aşkın zamandır aynı kanalda oy kullanma eğilimimizdir. Bu eğilimimizde dinsel yönlendirmelerin ve şartlanmaların etkisi tahminlerin üzerindedir. Üstelik bu yönlendirme, çoğu kez korkutucu ve baskıcı özellikler taşımaktadır.

            Haziran seçimleri propagandalarında, partilerimiz vaatler konusunda hayli cömert davranıyorlar. Ancak partilerimizin çoğunun vaatler bildirisindeki sorunların çözümlenmesi için, öncelik ve zaman plânlaması olmadığı gibi, konular hakkında en basit ön çalışma bile yok.

            Partilerimizin seçim sloganları içinde, Türkiye’yi en net yansıtanı iktidar partisi AKP’nin Başbakan Tayyip Erdoğan’ın resmi eşliğinde sunduğu “Hayaldi, gerçek oldu” sloganıdır.

            Ülkemizin uzun yıllardır yaşadığı siyasi ortamı ve siyasi uygulamaları dikkate alarak, bu sloganı “Gerçekti, hayal oldu” olarak da okuyabiliriz. İki söylemi birlikte değerlendirirsek, ülkeyi yönetenleri, uygulamaları ve siyasetin ne yapıp ne yapamadığını daha gerçekçi bir çizgide değerlendirebiliriz.

            Başbakan ve AKP’nin ‘Hayaldi, gerçek oldu’ söylemini bir kenara bırakalım, biz yaşadığımız hayal ve gerçekleri sınıflandırmadan sıralamaya çalışalım:

            -Başkalarının özel hayatına gizlice girmek ve onu deşifre etmek suç ve ayıptı;

            Şimdi birilerine verilmiş görev ve gerçek oldu.

            -Tarikatların siyasete ve yönetimlere müdahalesi yasak ve suçtu;

            Şimdi dışarıdan yöneticilere direktif vermek gerçek oldu.

            -Her türlü sınavda kopya çekmek, şifrelemek yasak ve suçtu;

            Şimdi bizim adamlara(!) şifre ile kopya vermek gerçek oldu.

            -Emirle insanların tutuklanması hukuk dışı sayılırdı;

            Şimdi bize(!) muhalif olanları, suçunu dahi bildirmeden tutuklayarak, aylarca yıllarca zindanlara tıkmak gerçek oldu.

            -Yirmi yaşındaki çocukların bisiklet almaları bile hayaldi;

            Şimdi Gemi almak gerçek oldu.

            -Yirmi beş yaşındakiler Holdingin kapısından bile geçemezdi;

            Şimdi Holding yöneticisi olmaları gerçek oldu.

            -Molotof kokteyline el sürmek bile yasak iken;

Şimdi imal etmek ve rastladığın her yere atıp yakmak gerçek oldu.

-Yargı kendi içinde bağımsızdı ve Türk milleti adına karar alırdı;

Şimdi yargıda ‘benim hâkimlerimin’ varlığı gerçek oldu.

-Bu ulusun, en yoksul dönemlerinde alın teri ile yaptırdığı, ekonomi ve sanayi işletmeleri istihdam ve yaşamın sigortası sayılırdı;

Şimdi onları yerli ve yabancı sermayedarlara peşkeş çekmek gerçek oldu.

-Türkiye’nin birliği ve bölünmezliği hepimiz için kutsal sayılırdı;

Şimdi Türkiye’yi bölmeye çalışmak moda ve gerçek oldu.

-Sivillerin darbe yapması hayaldi;

Şimdi gerçek oldu.

-Siyasi rakiplere tuzak ve kumpas kurmak ayıp ve suçtu;

Şimdi siyasi rakipleri her türlü diskalifiye etmek gerçek oldu.

-Ülkemizde yoksul insanların varlığı yürek sızlatırdı;

Şimdi on üç milyon insanın yoksulluğu gerçek oldu.

-İşsiz insanların varlığı, toplumu, siyasetçileri, yönetenleri utandırırdı;

Şimdi on milyon insanın işsiz dolaşması gerçek oldu.

-Geçmişte bütçelerin denkliği hükümetlerin notlarına artı olarak geçerdi;

Şimdi bütçelerin yarı yarıya açık vermesi umursanmaz oldu.

-Geçmişte dış ticaretin denk olmasına çalışılırdı;

Şimdi dış ticaretin yarı yarıya açık vermesi gerçek oldu.

-Geçmişte aileler gelir ve giderlerini dengelemeye çalışırlardı;

Şimdi bütün ailelerde borçlanmak gerçek oldu.

-Türkiye’de İnsan hakları ve hukuk olsun diye hayal ediyorduk;

Şimdi insan haklarını ve hukuku yok saymak gerçek oldu.

İşte böyle dedem, işte böyle nenem, işte böyle gardaşım, canım bacım. Hal-i pür melalimizi hikâye ettik. Durumumuz, birilerinin kürsülerde nara atarak anlattığı gibi değil.

Çözüm aklımızdadır, ellerimizdedir. Başkalarının himmetinde yaşamak züldür, onur kırıcıdır. Aklımız, yaşadıklarımızdan ders çıkarmalıdır.

Onurlu, barış içinde bir yaşamın gerçek olması dileğiyle… Oylarımızı başkalarının ikbali için değil, kendi geleceğimiz için kullanalım!

HAYAT, YASA VE HUKUK

            İnsan ve toplum yaşamının temel sigortası, asli güvencesi, vazgeçilmez dayanağı ve garantisi hukuktur. Ana rahminde başlayan ‘hukuk’ ihtiyacı, mezarda bile gerekmektedir…

            Çağımız insanının ihtiyacı ve talebi, sadece kaleme dökülmüş metinler değil, temel hakları ve insan değerini temel alan hukuksal yasalardır. Her türlü sistem, rejim ve yönetimin yasası vardır, ama yönetimlerin çoğunda hukuk yoktur.

Çağdaş, gelişmiş toplum ve devletlerin genel karakteristiği, yapılarını hukuk temeline oturtmaları, hukukun bireylere aynı oranda dağıtılması, yurttaşlar eşit mesafede durması ve aynı hizmeti üretmesidir.

            Hukukun varlığı ve eşit dağılımı toplumsal barış ve sevgiye kaynaklık yapacağından, ortak yaşama iradesini güçlendiren etkin bir demokrasi elemanı olarak değerlendirilebilir.

            T.C. kuruluşundan bu yana hukuki sorunlar ve rahatsızlıklar yaşıyor. Süreklilik kazanan Anayasa tartışmalarımızla, paralelleşen yasa tartışmalarımızın da sonu gelmiyor. Toplum ve yurttaş taleplerini karşılayacak yeni yasalara ihtiyaç olduğu gibi, mevcut yasaların da sorunlara çözüm getirecek doğrultuda revize edilmesi kaçınılmaz görünüyor.

            Anayasamızı çok sık değiştirmemize karşın, uyumluluk mecburiyeti olan yasalarımızı kolay kolay değiştiremiyoruz. Yasaların sabit kalması zaman içinde toplumsal ilerlemenin ve hakların önüne engel olarak çıkabiliyor.

            Almanya, Fransa, Japonya ikinci paylaşım savaşının, Rusya’da Sovyetlerin dağılmasının yasal ve hukuki sarsıntılarını on-on beş yılda atlatıp, sistemlerini stabilize ederken, biz, 1980 darbesinin kötü izlerini silemediğimiz gibi, hâlâ darbe yasalarının baskısı altında bocalayıp duruyoruz.

            Toplumsal Manifesto olarak kabul edilen Anayasa, devletlerin ve yurttaşların varlıklarının oturduğu alan ve temel olduğuna göre, devlet tüzel kişiliği de, yurttaşlarda o anayasaya uymak zorundadır, asla ayrıcalık kabul edilemez.

            Anayasamızın, değiştirilmesi istenmeyen temel maddelerinden biri, T.C.ni tanımlar. Madde der ki: “T.C. Demokratik, Lâik ve Sosyal bir Hukuk devletidir.” Bu tanımlama çok güzel de, acaba uygulama tarife uyuyor mu? Gerekli olan, işin kâğıda dökülmesi değil, insan ve toplum yaşamında ne kadar hayat bulduğudur.

            Ömrünün yarısını darbeler, sıkıyönetimler, olağanüstü hal yönetimleri ile geçiren bir ülke, nasıl olacak da ‘Demokratik’ olarak nitelenecek? Kendi içlerinde demokrasi olmayan partiler, nasıl olacak da demokrasiyi işletecekler? Bu meçhulleri gidermek kaçınılmazdır.

            Çeşitli inanç gruplarının olduğu bir ülkede, Devlet, bir dinin bir mezhebini kendisi ile bütünleştirerek, okullarında öğrencilerine dini öğretim veriyor, hatta eğitiyorsa, diğer dinleri ve inanç gruplarını yok sayıyorsa, ‘Lâik’ bir sistemi nasıl oluşturacak, kendilerini dışlanmış addeden diğer gruplar devlet ve toplumla nasıl barışık kalacak?

            On Üç milyon yurttaşı yoksulluk içinde yaşayan ve açlıkla boğuşan, milyonlarca işsiz genç yurttaşına iş bulamayan, can derdine düşmüş hastası, yoksulluk içindeki emeklisi, yaşlı yurttaşlarına bakmaktan aciz, Üniversiteye okumak için imtihan kazanmak isteyen öğrencilerle para pazarlığı yapılan eğitim sistemini kabullenen bir devlet yapılanmasında nasıl ‘Sosyal’ olunabilir?

            Mahkemelerde yargılamaların çeyrek asır, yarım asır sürdüğü, tutukluluk tedbirinin mahkûmiyete dönüştüğü, binlerce insanı katleden terörist için, sokakta insan boğazlayan katiller için, hırsızlık ve yolsuzluğu yaşam biçimine dönüştürenler için, halk ve devleti soymayı sektör haline getirenler için, siyasi ikbal uğruna sık sık af çıkarıldığı, her türlü sınavda hile ve dalavere yapıldığı sabitlenen, rüşvetin ve yandaş kayırmanın zımnen yasaya dönüştüğü bir ülkede ‘Hukuk devleti’ nasıl olabilir?

            Sadece Anayasaları ve yasaları değiştirmekle Demokrasi olmuyor, devlet lâikleşmiyor, sosyalleşmiyor, hukuk temeline oturmuyor. Kâğıt üzerinden okunurken kulağa hoş gelen yasa maddelerinin, yurttaş hayatına ve devlet uygulamalarına yansıması gerekiyor.

            12 Haziran seçimleri sonrası için, özellikle AKP iktidarı ve Başbakan Tayyip Erdoğan’ın en büyük vaadi, Anayasa değişikliği yapma sözüdür. Bu değişikliğin ülke gerçeklerine uygun olması ve toplumsal ihtiyaçlara cevap vermesi bu ülke insanını elbette memnun edecektir. Verilen sözler, seçim meydanları heyecanı sona erince uçup gitmemelidir.    Oluşacak yeni Parlamentoya büyük görev düşüyor. Demokratik ve çağdaş yasalar yapmak, bu yasaların uygulanmasını sağlayacak ortamı oluşturmak, Devletin ve yeni oluşacak hükümetin, anayasa maddesinde belirtilen görevlerin gereğini yapmaları konusunda denetim etkinliğini arttırması gerekmektedir.

            Seçim sonuçları ne olursa olsun, seçim meydanlarında söylenen ve yayınlanan belgelerdeki sözler unutuluyorsa, oluşacak parlamento denetim görevini yerine getirmiyor, getiremiyorsa, yarın unutulacak meydan sözlerinin toplumu aldatmaktan öte hiçbir değeri olmayacaktır. Yapacağımız seçim, kendi kendimizi aldatmak olacaktır.

            ‘Demokratik, lâik ve Sosyal bir Hukuk Devleti’ kolay olunmuyor ki!

İRADESİZ SEÇİM

            Günümüze kadar denenmiş ve yaşanmış siyasal sistemler içinde, bütün aksaklık ve noksanlıklarına rağmen, ‘Halk iradesini’ en fazla yansıtanı ‘Demokratik rejimler’ olmuştur.

            Yine de, siyaset dünyası Demokrasi konusunda tam uzlaşmaya ve uygulamaya ulaşabilmiş değildir. Şu anda, dünyada yaşanmakta olan Demokratik sistemlerin, neyin ve kimin demokrasisi olduğu konusunda da tartışmalar vardır. Kimine göre yaşadığımız ‘Burjuva Demokrasisidir’, kimine göre ise,  halkın oyuyla oluştuğuna göre ‘Halk Demokrasisidir’. Ancak oluşturulmaya halk katılıyor görünse de, güç dağılımı ve uygulama, yaşadığımızın Burjuva Demokrasisi olduğu gerçeğidir. Bütünün oy kullanıyor görünümü, tam Demokratik katılımı gerçekleştirmiyor, usulü legalleştirmeden öte bir işlev görmüyor…

            Ülkemizde seçmenin sandık iştiraki yüksek görünse de, oyların Parlamentoya yansıması oldukça düşük görünüyor. 2007 genel seçimlerinde:

            İstanbul 1. bölgede 2.680.699 seçmen kayıtlı olmasına karşın, Parlamentoya yansıyan oy adedi 1.740.000 olmaktadır. AKP 72.500 oyla, CHP 79.991 oyla, MHP 104.390 oyla, bağımsızlar da 79.381 oyla bir milletvekili çıkarmışlardır. Toplam seçmen oyunun parlamentoya yansıma oranı %65 civarındadır.

            Bilecik’te 127.524 toplam seçmenden, parlamentoya yansıyan oy sayısı 54.796 olup, 72.728 seçmenin oyu ya kullanılmamıştır, ya da parlamentoya yansıyacak orana ulaşamamıştır. Bilecik’te AKP 49.899, CHP 27.398 oyla birer milletvekilliği almışlar, genel seçmenin parlamentoya yansıyan oy oranı %40.30 olmuştur.

            Bayburt’ta toplam 53.470 seçmenin, sadece AKP’nin aldığı 25.632 oyu parlamentoya yansımış, milletvekili seçilmek için12.816 oy yeterli olmuştur. Genel seçmen oyunun parlamentoya yansıması % 48 olmuştur.

            Ordu ilinde seçmen sayısı 459.460 olup, 373.225 geçerli oy kullanılmıştır. AKP’nin beşinci milletvekili 29.565 oyla seçilmiş olduğundan AKP’nin artan 25.869, CHP’nin 28.521, MHP’nin 24.451 oyu, kullanılmayan ve diğer partilerin almış olduğu toplam 215.000 oy parlamentoya yansımamıştır. İlimizde kullanılan oyların Parlamentoya yansıma oranı %54 dolayındadır. Şu anda, Ordu halkının %46 sının kullandığı veya kullanamadığı oyları, seçim sistemi ve seçmen ilgisizliği nedeniyle parlamentoya yansımamaktadır.

            Toplumumuzun siyasi irade beyanı konusunda önüne çıkarılan engel sadece seçim sisteminden kaynaklanmıyor. Partiler yasası da bir başka engel olarak seçmenin önüne çıkıyor. Daha işin başlangıcında, kimleri temsilci olarak seçeceği konusunda partiler yasasının tanıdığı hakla, parti merkez yöneticileri, üyelerin elinden tercih haklarını alıyor ve merkezi otorite kendi kullanıyor. Daha işin başlangıcında seçme ve seçilme olgusu yara alıyor, demokratik tercihin dışına düşüyor…

            Ülkemizin bir bölümünde kullanılan ve kullanılacak oyların da, ulusal iradeyi veya kişisel iradeyi temsil ettiğini söyleyemiyoruz. Her türlü tedbire rağmen, terör örgütlerinin baskısı ve korkusu altında kullanılacak oyların, ulusal irade veya seçmen iradesi olarak kabul edilmesi her zaman yanılgı ile sonlanacak, çağdaş bir demokrasinin önünü tıkayacaktır…

            Halkımızın irade beyanı konusunda karşısındaki bir başka engel, sivil toplum kuruluşu adı altında örgütlenen tarikat ve bazı inanç yapılanmalarıdır. Kişilerin ve grupların mensubiyeti, yurttaşların özgürlükleri ve iradeleri önünde her dönemde barikat oluşturmuş ve halkı, öz istemleri hilafına oy yönlendirmesine zorlamışlar ve bunu istedikleri sonuca ulaştırmışlardır…

            Ülkemizin büyük bir bölümünde var olan sosyolojik yapılanma da, yurttaşların özgür iradeleri önündeki bir başka engeldir. Toprak ağalığı ve aşiret yapısı, bireylerin özgürce düşünme ve eylemde bulunmaları önünde aşılması zor barikatlar oluşturmaktadır. Egemen yapının isteği doğrultusunda şekillenmiş, güdülenmiş oy yığınlarının belirlediği siyasal sonuçlar, ülke yararına hizmet üretmekten uzak kalmaktadır…

            Bu ülkenin seçmeni, 12 Haziran seçimlerinde yine aynı yöntemlerle ve baskılarla oyunu kullanmak zorundadır. Yurttaştan,  korkmadan, çekinmeden ve baskılara aldırmadan özgür iradesi ile oyunu kullanmasını istemek, şartlar içerisinde haksızlık olur. Bu şartlarda oluşacak parlamentonun, ‘halk iradesi ile oluştuğunu’ kabullenmek, demokrasimizin geleceği ve özgürlükler açısından kabullenilemez sonuçlara gebedir, her zaman rahatsızlıkların kaynağı olacaktır. Halk iradesi Meclise ve dolayısıyla yasalara yansımayacaktır…

            Yeni oluşacak parlamentomuza düşen ilk görev, demokrasimizi ve yönetim biçimimizi sakatlayan Partiler yasasını, Seçim yasasını ve Meclis iç tüzüğünü düzeltip, demokratik bir uygulamayı zorunlu hale getirmek olmalıdır. Şayet aynı yasalarla devam edersek, kendimizi kandırmaktan, marazi bir sistemin iradesiz mensupları olmaktan kendimizi kurtaramayız…

REZALET ÜRETİMİ

            ABDULLAH AYDIN

                Abdaydin42@hotmail.com

                “Alışırsınız, alışırsınız!” demişti birileri geçmiş zamanda… Gerçekten biliyor, tanıyormuş adam bizi; dediği gibi gerçekten alıştık; hem de fena alıştık!

            Neye alıştık kardeşim, neye alıştık?

            Herhalde güzelliklere alıştığımızı düşünmüyorsunuzdur! Rezaletlere alıştık kardeşim, rezaletlere; kepazeliklere alıştık! Kişiler olarak alıştık, toplum olarak alıştık!...

            Yıllardan beri düzeltmeye uğraştığımız siyasal yapı ve sistemimiz, düzelmek şöyle dursun, giderek daha da bozuluyor, rezilleşiyor, içinden çıkılmaz hale dönüşüyor… Toplum katmanlarında hoşnutsuzluklar giderek artıyor, ülkede güvensiz bir ortam oluşuyor…

            Ülkeyi keşmekeşe ve güvensizliğe götüren ortamın yaratılmasına uzana merdivenin basamakları tek tek montajlaşırken, kimimiz seyrediyor, kimimizde bozulmaya doğrudan katkı yapıyoruz…

            Sadece son birkaç ay içinde, bizi rezalete götüren merdivene eklediğimiz basamaklara bakalım:

            Normal bir rejimde değil Bakanın, Hükümetlerin bile istifa edeceği YGS’da şifre rezaleti yaşadık. Doğrudan dört milyon aileyi ilgilendiren, aslında ülkenin geleceğine kara bir leke süren şifre olayında, ilgililerin ilgisizliği ve vurdumduymazlıkları akla sığar gibi değil. Ülkenin Cumhurbaşkanı ve Başbakanı yapılan açıklamalardan mutmain (tatmin) oluyorlar ve hiçbir şey olmamış gibi davranıp, bu konuda hak-hukuk ve gerçeği aramıyorlar…

            Milyonlarca gencimizi ve ülkenin geleceğini ilgilendiren bir kurumun başına getirilmiş kişinin bilimsel nosyonunun (kavrayışının) olmaması, kariyer atlaması yaparken intihal (Başkasının düşüncelerini kendisininmiş gibi yazıya dökmek- bilgi hırsızlığı) yaptığı dillerde dolaşırken, olay, bu ülkeyi yönetenleri ve bilim çevrelerini pek ilgilendirmiyor!

            Bir ülke düşününüz ki; haksızlığa uğradıkları kanısıyla tepki veren öğrencileri, “biz de istersek karşınıza on bin kişi çıkarırız” diye tehdit eden bir Başbakanı olsun. Mağduriyet kanısındaki öğrencileri teselli etmesi, haksızlıkları gidermesi gereken yetkilinin, sokak kabadayısı tavrıyla gençleri tehdit etmesi, akıl yitiminden başka bir anlam taşımıyor…

            İlçe, İl ve YSK, Milletvekili seçimine girmek isteyenlerin adaylık taleplerini kabul ediyorlar ve YSK aday listelerini açıklıyor. Birkaç gün sonra bazı adaylara, ’sizin, yasalara göre sakıncalı durumunuz var, aday olamazsınız’ deniyor. Sonuç; ortalık yangın yerine dönüyor ve esas rezalet o zaman başlıyor. YSK, öncelikli yapması gereken işi, geri adım atarak yerine getirmeye çalışıyor ve ilgili kişilerden, mahkemelerden verilecek hak belgesi istiyor. Önceleri verilmeyen belgeler bir günde verilir hale geliyor ve ihtimaldir adaylıkları iptal edilenler adaylık haklarını elde ediyorlar… Haklı veya haksız: YSK’nun verdiği adaylık iptal kararı, birilerince bahane edilip, çocuklara kadar uzanan terör eylemleri estirebiliyor...

            Anayasa torba usulü, yasalar torba usulü, mahkemeler torba usulü, milletvekili seçimleri torba usulü. YGS, KPSS çorba usulü. Ne bulursan at torbanın içine, at çorbanın içine. Geçmişte birbiriyle amansız mücadele içinde olan kişiler, günümüzde aynı suç torbasının içinde fail olarak yargılanıyorlar. Siyah-Beyaz zıtlığındaki bu kişilerin aynı suçu işlediğini iddia edip, yargılayan mahkemede, (Silivri Mahkemeleri) yargıçlar kavga eder duruma geliyorlar. Yargıçlar mahkemeyi uzatıp, hukuk içinde(!) kavga ederken, yargılananlar ne oluyor? Onlar, ömürlerinden bir kısmını daha, hukuksuzluk uğruna zindanda kaybediyorlar!

            Gazete ve Televizyonlar cinayet haberleri ile dolu. Gün geçmiyor ki birileri sokakta boğazlanmasın. Hırsızlık, yolsuzluk almış başını gidiyor. Yasalar bu konularda yetersiz kalıyor, hukuk yeterince hızlı davranmıyor. Öte yanda, haklarını isteyen işçilere sekiz yıl hapis cezası istenebiliyor…

            Tükürün böyle sanatın içine… Yıkın, parçalayın bu ucubeleri… Siz onlara tükürün, yıkın ki; birileri de sokakta insanlara tükürsün, sanatçıları yıksın. Yıkılıyor da nitekim. Ressam, yazar Bedri Baykam ve yardımcısı sokak ortasın bıçaklanıyor. Tahrikler yerinde durmuyor, etrafa da sıçrıyor. Birilerinin tükürüğü, birilerinin ucube benzetmesi can alma noktasına ulaşıyor bu ülkede…

Yakında seçimler yapacağız; halkın doğrudan içinde olmadığı, yandan parmak sokmaya çalıştığı seçimler… Her seçim döneminde olduğu gibi, olmadık palavralar atılacak, vaatler arşa ulaşacak. İşçinin, köylünün, yoksulun hatta memurun yeterince temsil edilmeyeceği meclis oluşturacağız ve isteyeceğiz ki; bu meclis sorunlarımıza çözüm bulsun, dertlerimize çare olsun… Yine bekleyeceğiz, yıllardır beklediğimiz gibi!

                Sürekli rezalet üreten, sorunları çözmeyen, dertleri gidermeyen sistemin içine tükürülmez de ne yapılır?

ZAMANE MONARKLARI

            ABDULLAH AYDIN

            Abdaydin42@hotmail.com

            Çağın yönetimi olarak kabul edilen ve dokunulmaz kılınmaya çalışılan ‘Demokrasi’, halkın oy kullanarak yönetime katıldığı ve kendi kendini yönettiği iddia edilse de, günümüzdeki uygulamada yönetim gücünü küçük bir grubun kullandığı ‘Oligarşik’ yapının perdelenmiş biçimidir.

            Zaman içinde oligarşik (küçük sosyal tabakalar) katmanlar kendi aralarında uzlaşarak stabil (sabit) bir yapı oluştururken, çoğu kez, grup çıkarları nedeniyle meydana gelen güç paylaşımı ve ona bağlı olarak kamu artı değerlerinden alınacak payın azalması yüzünden kavgalaşırlar. Her ne kadar, halkın oylarına dayanarak güç ve yetki elde etseler de, paylaşım kavgasına halkın katılmasını istemezler. Kimi zaman da, siyasi rakipler arasındaki açının daralması, farklılıkların azalması ve menfaat yakınlaşması zamanında barış etrafında bir araya gelerek, demokrasinin erdemi etrafında birlik ve barış görüntüsü verirler. Oligarkların halk sevgisi de her nedense hep bu dönemlere rastlar.

            Kendi içinde güç odaklarının ortaklığından meydana gelen yapıda, erki paylaşma konusunda ayrışıp, küçük bir grubun egemen olduğu durumlarda oluşur. Türkiye’de de bu konuda iki kez yakıştırma yapıldı. Birincisi, 1971 yılında kurulan Nihat Erim hükümeti ‘Teknokratların iktidarı’ olarak nitelenmiş, ikincisi ise, AKP döneminde bizzat hükümet tarafından yakıştırılan ‘bu ülkede Jüristokrasi egemenliği var’(Yargıçların) ithamıdır. Aslında, hiçbir zaman oligarşinin küçük grupları Türkiye’de tek başına iktidar olmamış, bilâkis oligarşik kolektivizm (ortaklık) hep iktidar olmuştur.

            Partilerce açıklanan Milletvekili aday listelerini dikkatle gözlemlediğimizde, halk iradesinin temsil egemenliğine dayalı bir yapının olmayacağı, meclise gönderilecek temsilcilerimizin bürokrasi ve birkaç meslek grubu mensubundan oluştuğuna tanık olabiliriz. Halkın %80 ölçüsünde siyaset dışında kaldığı yadsınamaz bir gerçekliğimizdir. Halkın büyük bölümünü oyunun dışında bırakan bir sistemin, Demokrasi olup olmadığı hep tartışılacak, yönetimde söz hakkı hiçbir zaman asıl sahibi olması gereken halkta olmayacaktır.

            Siyasi Partiler, demokrasinin temel taşları olmalarına rağmen, onlarda, işletilmeyen, işletilemeyen demokrasilerde zaman içinde yapı değiştiriyorlar, demokratik yapılardan uzaklaşıp, Monarşik bir yapıya bürünebiliyorlar. 1980 darbesi demokrasiyi hazmedememiş siyasilerimiz için bulunmaz bir nimet oldu. Önceleri, yapılan her türlü parti içi görevlendirmeler, yerel ve genel seçimlerde göreve talip olanların sıralamaları delegelerin, ya da parti üyelerinin iştiraki ile yapılırdı. Milletvekili görevlendirme sıralamalarında parti üyelerinin tercihleri terk edilmiş, tek adam seçiciliği hâkim olmuş, unvanlarına ister İmparator, ister Padişah, ister Kral, ister Şah, ister Çar, isterseniz Prens, Emir, Sultan deyin, sıralamalar Parti başkanları ve etrafındaki küçük bir klik tarafından yapılır olmuştur.

            Bu uygulama neyi ifade eder diye sorgularsak, en azından parti içi demokrasinin yok olduğunun veya işletilmediğinin açık göstergesidir diyebiliriz. Milletvekili adaylarının merkez gücün talepleri doğrultusunda sıralanması, parti üyelik gerekçelerinden en önemlisi olan seçme-seçilme hakkının gasp edilmesi anlamı taşır. Böylece, seçme-seçilme hakkı elinden alınmış bir yurttaşın ‘Parti üyesi’ olma gerekçeleri ortadan kalkmış oluyor ve ‘parti örgütlenmesi’ anlamsızlaşıyor.

            Bazı gerekçeleri ve olumsuzlukları bahane olarak gösterip, Milletvekili adaylarının parti genel merkezlerince sıralanmaları hem Partilerin taşra örgütlerine, hem onların yöneticilerine, hem de üyelere güvensizliğin göstergesidir. Hatta taşra yöneticileri ve parti üyelerinin zihinsel yapılarıyla dalga geçmektir. Merkez düşüncenin uygulamalarından çıkaracağımız sonuca göre, taşra insanlarının akıl, fikir ve zekâ seviyeleri tartışılır durumdadır; dolayısıyla düşünce ve uygulamalarından doğru sonuçlar çıkaramayız önermesine gidilebilir!

            Bu siyasi anlayışla, Demokrasiyi oluşturma ve geliştirme şansımız giderek azalıyor. Bu gidişle Sinop’lu Diogenes’in Atina sokaklarında elinde fenerle ‘dürüst adam arıyorum’ diye gezinmesi gibi, bizde, bu ülkenin sokaklarında, köylerinde, şehirlerinde ‘Demokrasi arıyoruz’ diye dolaşmak zorunda kalabiliriz. Veya kimi siyasilerimizi, Führer, El Caudillo, Duçe gibi sıfatlarla tanımlayıp, tanrılaştırabiliriz!

            Özgür yaşamak istiyorsa, Türkiye halkı yeni Monarklara ve çömezlerine izin vermemeli, bu ülkeyi birkaç kişinin egemenliğine terk etmemelidir!

İMAM NE DİYECEK

                Deniz subaylığından ayrılarak Protestan papazlığına geçen Martin Niamöller, ikinci paylaşım savaşı sonrası gazetecilerle yaptığı söyleşideki anlatımıyla, bir sistemi tanımlama doğrultusunda, tarihe silinmez bir not düşmüş, Faşizmin kara yüzünü göstermiştir.

            Anlatı şöyle:

            “Naziler Komünistleri toplarken sesimi çıkarmadım, çünkü ben Komünist değildim. Sosyal demokratları götürdüler, sesimi çıkarmadım, çünkü ben sosyal demokrat değildim. Sendikacıları götürdüler yine sesimi çıkarmadım, çünkü ben sendikacı değildim. Sonra Yahudileri götürdüler, ben yine ses çıkarmadım, çünkü ben Yahudi değildim. Sonunda beni de alıp götürdüler” der.

            Gazeteciler sorar;

            Peki, peder Niemöller, sizi götürdüklerinde toplumda tepki doğmadı mı?

            Niamöller cevaplar;

            Tepki gösterecek kimse kalmamıştı ki!

                                   *

            Başbakan Erdoğan, Anayasa oylamasından önce yaptığı konuşmalarından birinde, “bitaraf (tarafsız) olanlar bertaraf (Yok edilir) olurlar” dedi. Hedef kitle ülkemizin en elit ve egemen kesimi iş adamları idi. Bu atış hedefini vurmuş olmalı ki; TÜSİAD,ın yaptırdığı yeni Anayasa taslağı, AKP’nin ve Başbakanın bile hayal edemeyeceği maddeler içeriyor, hatta Türkiye’nin bölünmesini bile göze alabiliyordu…

            Tehdit unsurunu koz olarak kullanan iktidarın Devlet bakanı ve Ekonomiden sorumlu bakanı Ali Babacan, Başbakandan geri kalmamak için, “Ekonomik alanlarda da Polisiye tedbirler alabiliriz” tehdidi ile iş adamlarını ve Bankaları köşeye sıkıştırmaya, iktidardan yana tavır almaya zorlamakta çekince görmedi…

            Bu tehdit hedefine ulaşmış ve Bankalar Birliği Başkanı ve İş Bankası Genel Müdürü Ersin Özince her iki görevinden de istifa etmek zorunda kalmıştır…

            Çeşitli bahanelerle, farklı gruplardaki insanlar sindirilmeye çalışılıyor. Henüz taslak halindeki kimi karalamalar, alınan notlar geleceğin suç unsuru olarak toplanıyor, gazeteciler, yazarlar, bilim adamları suçlanıyor, karalanıyor, itibarsızlaştırılmaya çalışılıyor, kimileri de zindanlara tıkılıyorlar. Üniversitelerimizde teoloji dersi veren öğretim görevlileri de bu furyadan nasiplerini alıyor, evleri ve çalışma odaları saatlerce didikleniyor, birilerinin kafasında şekillenmiş suç unsuru belgeler aranıyor.

                                   *

            Genel seçimler yaklaşırken, Hükümet ve Başbakan Erdoğan bir şeyleri tamamlama peşinde. Pazılın parçalarını teker teker yerine koymaya çalışıyor. Sistem tartışması açılıyor, birilerine perde arkasından ısmarlama Anayasa taslağı hazırlattırıyor, TBMM’den KHK (Kanun Hükmünde Kararname)çıkarma yetkisini alınıyor...                                                  Bu yetkiyi Hükümete veren Parlamento tarih önünde sorumludur. Parlamento Türkiye’nin geleceğini AKP’ye ipotek etmiş, yarım yamalak oluşturmaya çalıştığımız halk iradesini, halka rağmen birilerinin ikbali için devretmiştir. Bu devirle, Parlamentomuzun varlık nedeni kendiliğinden ortadan kalkmış oluyor. Bundan sonraki altı ay, Türkiye’nin sistemi ‘Parlamenter Demokrasi’ olmayacak, tek adam sistemi, yani ‘Otokrasi’ olacaktır…

            Öte yanda ülkede karmaşa almış başını gidiyor. Legal olduğunu(!) iddia eden, aslında terör uzantısı bir parti, çeşitli bahanelerle halkı kışkırtıyor, karışıklık çıkarıyor…                   Son birkaç yıldır Üniversite giriş ve KPSS de soruların bazı kanallarca çalındığı, şifrelendiği ve bir tarikat eliyle kendi adamlarına servis edildiği iddiaları milyonlarca insanımızı huzursuz ediyor, geçlerimizin ülke ve devlete olan güvenleri sarsılıyor…

            Hırsızlık yapanlara kefil olduğunu açıklayan birileri, nedense bu gelişmeler karşısında suskun kalıyor, yapılanlara adeta onay veriyor. Ülkenin en tepesindeki kişiler zamanlarının çoğunu diplomasi(!) adı altında yurt dışında geçiriyor, can alıcı ülke sorunları konusunda yurt dışından ahkâm kesiyorlar…

            Ülkemiz halkının büyük bölümü korku içinde. İnsanlarımız, suçlanma sırasının kime geleceği konusunda korku dolu bir beklentinin içine girdi. Toplum, günlük normal yaşantısının dışında düşünmeye ve hareket etmeye çalışır oldu. Çoğu kez açlığını, yoksulluğunu, işsizliğini, hastalığını unuttu, ‘acaba benim de başıma da kirli bir çorap örülür mü’ endişesini yaşar duruma geldi. Bu gidiş kimsenin hayrına değil; hele hele iktidarın hiç değil!

Korkutulma sırası onlara gelmiş olmalı ki; Üniversitelerde din bilimi öğreten öğretim görevlisi Prof. ve Doçentler de gizli örgüt üyesi bahanesiyle takip edilip, polis araştırma ve kovuşturmasına uğruyorlarsa, sıra yavaş yavaş İmamlara, Vaizlere de gelecek demektir… Belki o zaman, Papaz Martin Niamöller’in ne demek istediğini daha iyi anlarız!

MVSS

               İnsan ilişkileri, bilim ve teknoloji geliştikçe, söylem ve yazınımızdaki rumuzlar da artıyor. Günlük yaşantımızda, çeşitli harf, rakam ve şekillerle karşımıza çıkan ‘Rumuz’lar, uzun satırlarla ifade edeceğimiz tanıtımları kestirmeden yapabiliyor… Örneğin: KPSS (Kamu Personeli Seçme Sınavı), UN (Birleşmiş Milletler), KHK (Kanun hükmünde kararname) gibi

            Teknolojinin, üretimin ve Dijital iletişimin gelişimi, kullanmak zorunda kaldığımız rumuz sayısını çok hızlı çoğaltırken, acaba bizler bu rumuzların anlamını çözebiliyor muyuz? Çözemiyoruz. Ama boş durmuyoruz; çözmek için epey emek harcıyoruz…

            Gelelim yazımızın başlığındaki kendi rumuzumuza. Ne demek MVSS? Rumuz, (Milletvekili Sıralama Sınavı) anlamına geliyor.

            Özellikle seçim zamanları, siyasilerin çiğnemekten bıkmadıkları bir sakız var. Her seferinde ağızlarında çürüse de, o çürüttükleri sakızı tekrar tekrar çiğnemekten asla vazgeçmezler, bıkmazlar. O, çiğneyip, çiğneyip çürüttüğümüz şey ise, ne olduğunu bir türlü kavrayamadığımız ‘Demokrasi’.

            Demokrasi dedikleri o ulaşamadığımız cazibenin en alt temel kuralı da, seçme ve seçilme hakkıdır. Parti üyeleri bu hakkı, hem iç, hem dış seçimlerde kullanarak, siyasetin doğrudan içinde olmanın avantajını kullanırlar. Parti içi seçimler, parti üyelerinin söz ve karar haklarını kullanma plâtformudur, kadroları oluşturan manifestodur…

            Partiler şu günlerde Milletvekili adaylarını tespitle meşguller. Genel görünüm Milletvekili adayları merkez yoklamaları ile belirlenecek. Tek istisna, CHP’nin, bazı illerde üyelerin katılımı ile önseçim yapacak olması.                                                  İşleyen bir Demokraside hiç kimse Milletvekili adaylarını atama hakkına sahip değildir; bu görevi partilerin üyeleri yerine getirir. Her ne kadar iç tüzükler merkez yönetimlere bazı yetkiler tanısa da, bu yetkilerin üyeler kanalıyla kullanılması gerekir. Bizim ‘hikmeti kendilerinde menkul’ parti yöneticilerimiz ise, ele geçirdikleri gücü ve yetkiyi çeşitli bahaneler ileri sürerek istedikleri doğrultuda kullanıyorlar ve üyelerin haklarını gasp ederek, yasallaştırılmış, kılıfına uydurulmuş suç işliyorlar. Milletvekilliğine talip olanları, bazı partiler sorguya çekerek, bazı Partiler kura çekerek, bazısı güç zoruyla, kimisi de sokak soruşturması ve kulaktan dolma bilgilerle sıralama yapıp, aday listesi oluşturuyorlar. Zaman zaman da, yüz karası diyebileceğimiz rüşvet iddiaları ortaya saçılıyor…

            MVSS imtihanından galip(!) çıkmış Milletvekili adaylarımız, yakında karşımıza dikilip, tüm yiğitlik(!) ve halka olan sevgileriyle(!) bizlerden oy isteyecekler. Şimdiden bazılarının gözünde kıyak emeklilik ve kimi ayrıcalıklar tütmeye başlamıştır bile…

            Partilerimiz bu seçimlerde de üyelerine güvensizliklerini ilân ettiler. Üyelerinin seçme-seçilme hakkını ellerinden aldılar. Ulusal iradeyi sulandırdılar, hatta yok saydılar. Parti egemenleri halkı bu oyuna ortak etmek istemiyorlar. Halk olmayınca da, bu oyunun adı Demokrasi olmuyor! Olmayacak da…



                        NATO’NUN LİBYA’DA NE İŞİ VAR?

            Bu haklı sorunun sahibi Başbakan Tayyip Erdoğan. Bu soruyu soran bir Başbakanın ülkesi, iki gün sonra Birleşmiş Milletler (aslında NATO) adına Libya’da görev üstleniyor. Üstelik hareket Komuta merkezi olarak kendi ülkesinde bir yeri, İzmir’i kabul ediyor ve Türkiye’yi dış müdahil ülkeler arasına sokuyor. Bahanesini de ‘insani’ gerekçelere dayandırıyor.

            Türkiye Birleşmiş Milletler (NATO) adına görevler üstleniyor: Ne gibi görevlermiş?

            1-İnsani yardımların teslim alınması ve dağıtımı. Şu anda korkudan Libya halkına kim yardım yapabilecek de, Türkiye o yardımları organize edecek?

            2-Hava sahasının kontrolü. Libya’nın hava gücü kaldı mı ki, biz Libya hava sahasını kontrol edeceğiz? Dileriz, çölde oluşan bulutların peşinden koşturmayız!

            3-Girit-Bingazi arasında deniz kontrolü yapacakmışız! Ya Sicilya-Trablus arası ne olacak? O arayı kim kontrol edecek?

            Belirli süredir Türkiye’yi Emperyal bir yapıya itmeye çalışanlar var. Bilgi ve Teknoloji üretiminde zorlanan, kişi başı ulusal geliri yoksulluk sınırında olan, kendisi ile barışamamış bir ülkeyi, emperyal emellerin içine itmek kadar aptalca bir davranış olamaz. Emperyalizm mağduru bir ülkenin, o insanlık dışı yapıya dönüşmesi asla affedilemez!

            ‘NATO’nun Libya’da ne işi var?’ Doğru ve haklı bir soru…               Ancak Türkiye Libya işgalinin göbeğinde; hem de bazı güçleri koruma görevi ile… Yanlış ve haksız bir uygulama.

DEMOKRASİ GELİYOOOR

            ABDULLAH AYDIN

                abdaydin42@hotmail.com

                Demokrasi getireceklermiş(!)

                Nereye nereye?

            Heyecanlanmayın, sakin olun biraz. Bize değil elbette; çünkü bizde ondan çoook var(!)

            Kim getirecekmiş?

            Sömürgecilikle, asırlardır mazlum halkların iliklerini emen egemen güçler, emperyal ülkeler… ABD, Fransa, İngiltere, İtalya ve diğerleri…

            Kime getireceklermiş?

            Sömürgecilikle, asırlardır iliklerini, damarlarındaki kanlarını emdikleri Arap halklarına… Şimdilik onlara! Demokrasi getirme işi kolay mı? Sırasıyla, parasıyla…

            Siyasi kuklalar, Emperyalizme uşaklık yapanlar sümük mendili gibidir. Kullandıkça kirlenirler, kirlendikçe halklarına zulmederler, çevreye zarar vermeye başlarlar. Zararları, iplerini ellerinde tutanlara kadar uzanıp, yeterince hizmet edemeyince, sonları her yerde lânetlenmektir, yok edilmektir… Kirli mendilin çöpe atıldığı, zararlı atıkların yok edildiği gibi!

            Arap dünyasındaki halk ayaklanmalarını Demokrasi talebi veya mevcut sisteme ve yöneticilerine başkaldırı olarak yorumlamak, sebepleri ve olayları yeterince açıklamıyor. Emperyalist ideoloji ve yaptırımlar bir taşla bir-iki değil, sürüyle kuş vurmanın peşinde.

            Vurmayı hesap ettikleri kuşlar:

            1-Güya, bu ülke halkları için ‘Demokrasi istiyorlar’ görüntüsü veriyorlar(!)

            2-Despot yönetim ve yöneticilerin ezdiği bu halkları ‘ezilmekten kurtarıyoruz’ kanaatini yerleştirmeye çalışıyorlar(!)

            3-Halkların, sömürgeciliğe karşı oluşan hınçlarını başka yöne kanalize ediyorlar.

            4-İsteklerini tam karşılayamayan (kendilerince beceriksiz) yerel yöneticilerden kurtuluyorlar.

            5-Silâh tekellerine yeni pazarlar açıyorlar.

            6-Yıkılan ülkelerde fiziksel yeniden yapılandırılmada aslan payının kendi şirketlerine verilmesini sağlamak istiyorlar.

            7- Siyasal ve ekonomik egemenlikleri altında tuttukları ülkelerin, yer altı zenginliklerini daha kolay yutabilecekleri yeni antlaşmaların peşinde koşuyorlar.

            8-Kendilerine her türlü avantajı sağlayacak askeri, ekonomik, sosyal, siyasal ve kültürel antlaşmalar imzalatacaklar… Ve ödül (!) olarak bu ülkelere, yüz binlerce ölünün, yüz binlerce sakatın ve milyonlarca aç ve yoksul insanın üzerine bindirilmiş ‘sahte Demokrasi’(!) getirecekler.

            Petrol zengini Arap ülkelerinde paketlenmiş, markalanmış Demokrasi(!) eliyle petrol tüketildikten sonra, sıra Dünya’nın gelecekteki enerji umudu olan Bor madeninin paylaşılmasına gelecek.                                                                                                        Dünya bor varlığının yarıdan fazlası ülkemizde bulunuyor. Bor madenlerinin işletilmesi konusunda kıyısından köşesinden tırtıklamalar, dürtüklemeler başladı bile. Şayet Türkiye kendi gücü ve aklıyla bor madenlerinin kullanımının plânlamasını yapmazsa, sorunlarının çözümü doğrultusunda yalpalamadan yürümezse, emperyal güç ortaklarının bor konusundaki iştahlarını, ağız sulanmalarını engellemekte güçlük çekebilir; bize de, petrol kuyuları nedeniyle değil, bor ocakları yüzünden Demokrasi(!) gelebilir…

            Peki, bizde Demokrasi var mı yok mu? ‘Var’ diyenler lütfen tarif etsinler de, yalan yanlış uygulamalara Demokrasi demeyelim bari.

            Demokrasi, halkın yönetime doğrudan veya dolaylı katılımı olduğuna göre, sokaktaki halktan biri, ‘ben yönetime katılıyorum’ diye parmak kaldırsın da, Demokrasiyi görelim.

            Yakında genel seçimlere gideceğiz. Normalde bizi yönetenleri kendimizin belirlemesi ve seçmesi gerekmez mi? Gerekir. Ama heyhat! Nerdee! Sandığa giderek, güya özgürce, demokratik tercihimizi yapıp, bizi yönetecekleri seçeceğiz. Koskoca bir aldatmaca… Seçim gününe kadar bizi yöneteceklerin büyük bir bölümü birilerince belirlenecek ve bizlerin önüne dayatılacak. İster ye, ister yeme!

            Ha emperyalist güçlerce Irak’a getirilen ve Arap ülkelerine getirilmek istenen kanlı muhteşem demokrasi(!), ha bizim yerli siyaset egemenlerimizce ülke insanına reva gördükleri asılsız demokrasi. Partilere kayıtlı, hakları ellerinden alınan üyeler. Halkları yok sayan ilkel aldatmacalar, kaba davranmalar…

            İkisi arasında boşuna fark aramayın. İkisinde de amaç, halkların şu veya bu şekilde sömürülerek, zulüm ve dalavere üzerine kurulan egemenliklerin devam etmesidir…

            Halk sömürüldükten sonra, sömürgenler yerli olmuş, yabancı olmuş ne farkı var ki? Emperyalistlerin işgal ettikleri, kan döktükleri, medeniyetleri yok ettikleri ülkelere reva gördükleri sistem, bizde de iradesi elinden alınmış seçmenle yapılan sözde seçimlerin yapılıyor olması ve bunu halka dayatmak demokrasi ise; halk iradesini yansıtmayan ‘Demokrasi’ yutturmaca sının canı cehenneme…

DEPREM ( BİLİM – AKIL – DUYGU – KÖR İNANÇ )

ABDULLAH AYDIN

Abdaydin42@hotmail.com

            Dünyamız büyük felâketlerden birini daha yaşıyor. Doğa ağlıyor, İnsanlık ağlıyor… Japonya açıklarında meydana gelen Deprem ve sonrasında Denizde oluşan Tsunami (Liman dalgası) olayı… Deprem nedeniyle deniz dibinde meydana gelen zemin kayması ve açığa çıkan enerjinin suya geçerek, büyük ve yıkıcı deniz dalgalarının oluşması… Bir yanda Doğanın kendini yok edişi veya yeniden düzenlemesi, öte yanda insan güç ve üretiminin bazı güçler karşısındaki çaresizliği, yetersizliği ve yok oluşu…

            Deprem ve Tsunami sonrası Japonya’dan yansıyan insan davranışları, Dünya insanlığına ders olacak nitelikteydi; özellikle bizim gibi ülkelere... Japon halkı depremle o boyutlarda özdeşleşmiş ki; sanki yaşamının bir parçasıymış, olması gereken bir hareketmiş gibi karşıladı. Bu davranışın arkasında yatan neden, çoğu ülke insanında bulunmayan kendine güven, sosyal yapıya güven, devlete güven ve sisteme güvendir. Japon halkı biliyor ki; halkı, devleti ve sosyal yapı, onu, içine düştüğü yıkımdan, sıkıntıdan ve olası tehlikelerden koruyacaktır. Japonlar, güven konusunda çok güçlü toplumsal duyguya sahip görünüyor…

            Japon halkının cesur ve güvenli tepkisinde, uzak doğu felsefesinin etkili olduğu muhakkaktır. İnançlarında korkuya ve korkutmaya yer olmadığı, insan beyni ve gücünün her türlü zorluğun üstesinden gelebileceği güveni düşüncelere adamakıllı yerleşmiş, sızlanma ve ağlamakla, suçu başkalarında aramakla sorunlarını halledemeyeceği yaşam felsefesine dönüşmüş. Sorunun çözümünde belirleyici unsurun, bilim, akıl ve emek olduğunu bildiklerinden, ilâhi güçlerden yardım bekleme gibi bir eğilimde görünmüyorlar…

            Büyük felâkete maruz kalan Japon halkı hiç mi korkmuyor? Şu anda belki de Dünya’da en fazla korku içinde olan onlardır. Çünkü tarihin ilk nükleer saldırısına maruz kalan bu halk, kitleler üzerinde insanlık suçu işleyenlere karşı fazla düşmanlık duyguları geliştirmeden yaralarını sarma çarelerini bulmuş, ancak ödediği fatura çok ağır olmuştur. Japon halkı bu tehlikeyi yaşayarak öğrendiği için, bu günkü korkularında haklıdırlar. İnsanlığa düşen görev, tüm dünya’yı da etkileyecek olan nükleer yayılmaya karşı çabalayan ve zor durumda kalan Japon halkına elden geldiğince yardımda bulunmak ve bir an evvel normal yaşama dönmelerine yardımcı olmaktır, güç birliği yapmaktır… Nükleer korkularına rağmen, Japon halkının vakur davranışını kutlamak gerek. Japon ulusuna ve tüm dünya insanlığına geçmiş olsun!

            Bize gelince: çok daha düşük şiddetteki yer sarsıntıları ile köyleri, şehirleri alt üst, ruhsal olarak paramparça, ekonomisi yıkılan bir yapıya sahibiz. Olaylar sonrası birbirimize akıl satmayı pek severiz de, nedense soruna çare üretmeye gelince, elimizden bir şey gelmez. Geç öğrenen, hatta tüm zorlamalara rağmen öğrenemeyen bir yapımız var. Öğrenmemede, iyiyi, doğruyu aramamadaki inadımız, geri kalışımızdaki nedenlerden biri olarak her an ayağımıza dolaşıyor, yaşamımızı çekilmez ediyor. Japonların felâket sonrası davranışlarından çok ders çıkarmamız gerek…

                                   GÜÇ SARHOŞLUĞU

            AKP çevreleri (Siyasi ve Bürokratik) yeterince hak edilmemiş bir gücün sarhoşluğu içindeler. Kimileri çenelerini tutamıyor, şirazeyi iyice kaçırıyorlar. Her şeyde olduğu gibi, siyasetin de insani bir dili, sosyal bir ahlâkı var. Yaptığınız işte ahlâk sınırlarını bu kadar zorlarsanız, toplumsal tepkileri ve karşı vuruşları da kabullenmeniz gerekir.

            Örtünme konusunda fikir beyan ettiğini sanan AKP’li ne diyor? “Örtünmeyen kadın, kiralık veya satılık eve benzer”. Kısacası diyor ki: örtünmeye kadın ahlâksızdır; parasını verip kullanabilirsin, fiyatını bulursan satabilirsin! Şayet sayın savcılar bu tanımlamayı özgürlük kavramında değerlendiriyorlarsa, hiçbir küfrün suç olmaması gerekir…

            Bir diğer AKP’li allame, Kadın-Erkek eşitliği konusunda fikir beyan ederken diyor ki: “Fiş ile Priz ne kadar eşitse, kadın ile erkek de o kadar eşittir”. Yani eşitlik kavramını fiziksel ayniliğe ve farklılığa dayandırarak, işin sosyal ve hukuki yönünü yok sayıyor ve insani hak eşitliğini reddediyor…

            Bu anlayıştaki kafaların her şeye hâkim olup yönettiği bir ülkede, bizde ikide bir Demokrasiden, özgürlüklerden, haktan, hukuktan bahsediyoruz. Galiba, gerçeklerle hareket edip mücadele etmek yerine, hayallerimizin mahkûmiyetinde iç büzülme yaşıyoruz; gerçekler bu kadar açık olmasına rağmen… Yanlışlarla mücadele etmenin insanlık görevi olduğu asla unutulmamalı ve insanlık kör inançlara kurban edilmemelidir!

Not: Rahatsızlığımda ilgilenen, ziyaretime gelen ve telefonla geçmiş olsun dileklerini ileten tüm arkadaş ve dostlarıma teşekkür eder saygı ve sevgilerimi iletirim.

BİZ BİZİZ BE!

            ABDULLAH AYDIN

            Abdaydin42@hotmail.com

            Bu toprakların insanına hayran olmamak mümkün değil! Her ne kadar, okur-yazarlık ve üst öğrenim konusunda geri kalmış ülkelerle eş değer olsa da, gelişkin ve yeterince gün yüzüne çıkarılamamış bir halk edebiyatına, sokak edebiyatına, ağlarken gülebilen, gülerken ağlayan, şiirde, romanda, tartışmada her türlü ironiyi, taşlamayı, övgü ve yergiyi üretebilen bir yaşam edebiyatına sahip.

            Yoksulluğuyla, ezilmişliği ile çaresizliği ile dalga geçebilen, sıkıntılarını yaşam sevincine dönüştürebilen, sosyal yok edilişine aptallık derecesine varan ölçüde tevekkül gösterebilen, geçmişi çabuk unutmaya meyilli ve hamasetle duygusal doyuma ulaşan bir toplumuz biz…

            Siyasetimizin son elli yılında iz bırakan (doğru ve yanlış) aktörlerden, figürlerden biri daha aramızdan ayrıldı. Necmettin Erbakan Seksen beş yıllık ömrünü, inandığı doğrultuda mücadele ederek tamamladı. Tanrı suçlarını affetsin!

            Bizi tarifleyen toplumsal Pandomima Erbakan’ın ölüm olayından sonra başladı ve elan devam etmekte. Kırk yıldır beğenmediğimiz, dışladığımız hatta siyaseten yok etmeye çalıştığımız Erbakan hakkında söylenenler bütünüyle riya kokuyor, sahtekârlık kokuyor. Övgü düzenler, arkasından ağlayanlar, madem Erbakan’ı bu kadar seviyordunuz, bu kadar iyi işler yapıyordu da, kurduğu her partisini niçin kapattınız, Başbakanlıktan neden indirdiniz, hapse niçin attınız, niçin büyük oranda para cezası verdiniz? Arkasından güya ağlayan, gözyaşı döken yüz binler, niçin oylarınızı verip iktidara getirmediniz? Sorunun cevabı bende yok. Cevabını riya düzenler, yalandan ağlayanlar versin!

                                   BENİM BENİM (MEİN MEİN)

            Başbakan Erdoğan Almanya’da epey esti gürledi. Avrupa’da çalışan işçilerimize yapılan eşitsizliklerden bahsetti. Haklı elbet. Ama Türkiye’deki işçilerin, işten atılanların, işsizlerin hali ne olacak hiç bahsetmedi. Almanlar, benim, benim, benim (Almanca mein, mein, mein) ifadelerinden çok çektikleri için, konuşmalarındaki ‘Sahip edası söyleminden ürktüler. Bild Gazetesi de Erdoğan’ı ‘Nefret Vaizi’ (Hassprediger) olarak nitelemiş ve toplumlarının rahatsızlığını dile getirmiş. Günümüz Demokratik sistemlerinde temel öğenin ‘Ben’ değil, ‘Biz’ olduğu, Başbakanımızın aklına pek yatmıyor galiba!

                                   ARAZİMİ VERİRİM

            İnsan öldürtmek ödüllendirilir mi? O iş öldürülenlerin sayısına bağlı(!) Şayet öldürülenler binlerle ifade ediliyorsa, neden o işi yaptıran ödüllendirilmesin?(!) Az iş mi kırk bin kişinin ölümüne sebep olmak! Kimi çevreler Abdullah Öcalan’a ev hapsi istiyorlar. Ufuk Uras’a bu yetmemiş olacak ki, cömertlik ve âlicenaplık örneği göstererek, Abdullah Öcalan’ın rahat etmesi için yapılacak kâşane için arazisini verebileceğini söylüyor. Ey Ufuk Uras! Aklınca, memlekette sosyalistlik satıyorsun. O araziyi bir iki yoksula versen, onlarda hayatlarını kurtarsalar daha iyi olmaz mı? Ver şu araziyi yoksullara da, Türkiye, sosyalist Milletvekili nasıl olurmuş görsün be kardeşim(!)

                                   YER DARLIĞI

            Adalet Bakanı mı Adaletsizlik Bakanı mı olduğuna tarih karar verecek. Sadullah Ergin, yer darlığı nedeniyle Silivri Ceza Evinde (Ceza evi mi, toplama kampı mı belli değil) tutuklu bulunan gazeteciler Sayın Mustafa Balbay ve Sayın Tuncay Özkan’ın tek kişilik hücrelere nakledildiğini söyledi. Sadullah Ergin’in Matematik ve Fizik mantığına göre, her odaya bir kişi yerleştirirsen, Silivri’de daha çok kişiye yer açma imkânı doğacak. Örneğin: on kişi bir koğuşta kalıyorsa, hemen on odaya birer birer dağıtın, alın size yeni boş mekânlar(!) Aslında %42 nin hepsi hak ediyor Silivr’yi. Hepsini doldursak yer daha da genişler ve rahat ederler! Ne mantık, ne zekâ ama(!) Tam bize göre!

                                   BÖLGE PATLAYABİLİR

            Terör örgütü ‘pasif savunmadan aktif savunmaya geçecekmiş’! ‘Bölge her an patlayabilirmiş’! Kim diyor bunu? Bu ülkenin yasalarını yapmakla yükümlü bir Milletvekili. Bu söylemler bir ikaz değil, açık bir komut ve tehdit. BDP’ eş başkanı terör örgütüne işareti çakıyor; ‘harekete geçebilirsiniz’ diyor. Nerede söylüyor bunu? TBMM çatısı altında. Al sana kürsü dokunulmazlığı, al sana Demokrasi! ‘Yeme, yanında yat…

                                   TEŞEKKÜRLER

            Kime? Elbette Fransa Devlet başkanı Sarkozy’e. Neden. Açık konuştuğu, bizi kandırmaya çalışmadığı için. Ama Bizim Başbakan kızıyor; ‘bizi AB’ye almayacaksanız açık söyleyin. Almayacaksanız eyvallah’ diyor. Be kardeşim: bir söz daha açık nasıl söylenir? Yoksa adam kulağımıza huni takıp huniden mi üflesin? Sana diyor ki: kendi yol haritanızı kendiniz çizin. Bu takımda size yer yok! Bizim kültürümüzde ‘Lâfın hepsi deliye söylenir’ diye bir ifademiz var. Anla be kardeşim, anlayın artık! Bir kez olsun bu ülke insanına güvenin ve doğruyu söyleyin de kendi yolumuzu kendimiz bulalım!

                                   BENİM ADAYIM

            Birileri Sultanlık, Halifelik hayalleri kuruyor. Hayalleri doğrultusunda ülkemize yeni don biçiyor ve ‘Başkanlık’ sistemi öneriyor. Boşuna hayallenme; benden sana oy yok. Benim iki adayım var. Biri yıllardır Amerika’da CIA ve Pentagon tarafından eğitilen, siyasetinize hamilik eden Fetullah Gülen, diğeri de kırk bin kişiyi öldürtme tecrübesine sahip Abdullah Öcalan. Yakışmaz mı gaybanalara! Yakışır! Yakışır!

            Bize neler yakıştırmadılar ki! Kim ne derse desin; biz biziz sapına kadar!



            Not: Sayın Mesut Engin’in, yazılarımı daha sade bir dille yazmam konusunda yaptığı nazik uyarıya teşekkür ederim.

DOMİNO TAŞLARINI KİM DİZDİ?

                ABDULLAH AYDIN

                Son yılların sıkça dile getirilen terminolojilerinden biri de “Domino teorisi”. Domino teorisi nedir ve niçin sıkça dillendirilir oldu?

            Aslında Doğa’nın ve İnsanlığın var oluşundan bu yana hayatın her alanında mevcut ve etkin olmasına karşın, siyasal edebiyattaki belirleyici yerini, ikinci paylaşım savaşı sonrasının ‘Soğuk Savaş’ döneminde almıştır.

            Her türlü çevreyi dikkatle gözlemlediğimizde, insan ve doğal yaşamın her evresinde ‘Domino taşı’ teorisinin canlı ve hareketli olduğuna tanık oluyoruz.                                            İki yıl önceki Dünya’yı korkutan Ekonomik kriz nispi oranda Domino etkisi yapmıştı. Ancak Liberal sömürü sistemine uyumlu akılcı(!) kararlar alınarak domino etkisi en aza indirilebilmiş; dünya ekonomik yıkımını belirli oranda azaltabilmiştir…

            Halkların birbirinin kültürlerinden etkilenmelerini, bireylerin moda akımlardan etkilenmelerini, hatta inanç kabullerindeki etkileşimin domino etkisinde gerçekleştiğini de söyleyebiliriz…

            Ekolojik yaşamda da Domino etkisinin şekillenmede önemli rol oynadığına tanık oluyoruz. Zaman içinde, çeşitli havyan ve bitki türlerinin Domino etkisiyle yok olduğunu görebiliyoruz. Doğanın egemen güçleri, emperyal yapıları, kendi yasaları işleyişinde kimi canlıların yok olmasına neden olabiliyorlar. Bilimin aktardığı veriler, binlerce canlı türünün doğal Domino etkisiyle yok olduğu bilgisini bizlere aktarıyor…

            Domino etkisi en sert ve ani etkiyi siyaset alanında gösterir. Siyaset alanında kullanılan dilin ve yöntemlerin, çeşitli ikna ve yönlendirme fiilinin yanında, özellikle Demokratik olmayan idare ve sistemlerde baskıcı araçlara da başvurduğu için, birey ve kitle tepkisinin daha çabuk ve daha radikal örgütlenmesine neden olabiliyor…                                 Siyasi yaşamdaki Domino etkisinin sertliğinin ve hızının bir başka nedeni, siyasetin, bireylerin ve kitlelerin günlük yaşamını her an doğrudan etkilediği, bu etkileşimin periferiye (çevreye) yaptığı etkiden kaynaklanıyor. Bir nevi, kitlelerin, düşüncelerin, eylemlerin buluşma noktası, atlama tahtası görevini yapıyor olmasındandır…

            Son aylarda Arap (İslâm) dünyasında meydan gelen tepki ve kalkışmalar, ‘Domino teorisi’ çerçevesinde değerlendirilmektedir. Zaman içinde diğer Arap ülkelerini, hatta İran’ı içine alabileceği, kimi siyaset ve gözlemcilere göre Türkiye’yi de kapsayacak görünümde olduğu iddia edilmektedir…

            Ülkemiz Türkiye yıllardan beri Ekonomik, siyasi, sosyal ve siyasal yapı bakımından pek rahat değil. Ufak tefek kaşımalara karşı bile oldukça hassas ve tepkili. Yüz yıldır ekilen karşıtlık tohumları günümüzde meyve verir duruma geldi. Dünya’da benzeri dahi olmayan ‘Ulusal Mücadelesi’ ve ‘Kurulan Cumhuriyet’ bile tartışma konusu yapılabiliyor. Buna rağmen, Arap dünyasında görülen, siyasi hedef, ilke, program ve liderlikten yoksun, daha ziyade yönetenlere yönelik, açlık ve yoksulluk tepkisi olarak gelişen kalkışmaların Türkiye’yi etkileyeceği uzak ihtimal olarak duruyor...

            Çevresel etkileşim elbette kaçınılmazdır. Ancak ‘benzerlikleri ve yakınlıkları olan her ülkeyi etkiler’ diye kesin bir yargıya varmak bizi yanlışa götürebilir. Teorinin, ileri sürülen iddiaya tam ulaşabilmesi için benzerliklerin, idari yöntem ve yönetimlerin birbirini etkiliyor olması gerekir. Nitekim iki yıl önce yaşanan Dünya Ekonomik krizinde de aynı iddialar ortaya atılmış, ancak değişik ülkelerde değişik sonuçlar doğurmuştur. Bazı ülkelerde kriz artı değere bile dönüşmüş ve gelişmeye katkıya neden olmuştur. (Çin)…

            Esas sorun, teorinin ne olduğu ve nasıl etkileyeceğinden (kötü etkileyecek) ziyade, bu tezgâhın kimler tarafından kurgulandığında yatıyor. Olaya maruz kalan ülke halkları bu işte en mazlum tarafı oluşturuyor. Ama ülkesinin sömürülmesine yeterince tepki koymuyor, koyamıyorsa da tamamen günahsız sayılmazlar. Yönetimi seçimle, darbeyle veya feodal yollarla ele geçirenlere karşı genel davranışındaki sessizlik ve kabul, o ülke halklarını da olayın oyuncularından yapıyor ve domino taşlarını dizenlerin suçlarına orta ediyor…

            Cetvelle ülke haritalarını çizenler, sömürgecilikte ortaklaşanlar, şu anda Arap ülkelerinin içine düştüğü durumdan pek rahatsız oldukları düşünülemez. Siyasi ilke ve iradeden yoksun kalkışmaların sonunda karmaşaya ve bilinmezliğe dönüşeceğini ve bu karmaşadan yeni piyonları ile daha çok çıkar sağlayacaklarını biliyorlar ve onun hesabını yapıyorlar. Çünkü bu teoriyi şekillendirenler, domino taşlarını dizenler ve taşları hareket ettirenler kendileri olduğu için, kendilerini doğrudan ilgilendirmeyen bu konuda fazla endişeli davranmıyorlar. Domino taşlarını dizip yıkanlar, bu kalkışmaların sonunu bekliyorlar. Kendilerine bağımlı yeni bir yönetimin ve riski olmayan kârlı bir paylaşımın hesabını yapıyorlar... İşin temelini görebilenler, bu taşları dizenlerle, yerinden oynatıp devirenlerin de aynı güçler olduğunu göreceklerdir…

            Şimdi, kalkışmaların yaşandığı Arap halklarını tarihi bir görev bekliyor. Sömürgeci sistemin akışına ve plânlamalarına dur demek; uluslar arası soygunculuğun dizip yıkarak zararını gördükleri domino taşlarını terse doğru hareket ettirip, bu dünya’da insan onuruna yaraşır yaşama haklarının olduğunu, işbirlikçiler, despotlar ve tiranlar tarafın yönetilmek istemediklerini Dünya insanlığına haykırmak!

            İnsan, Arap halklarının uzatılacak havuçlara aldanmasını düşünmek bile istemiyor!

KANUNUN HUKUKU İĞFALİ

ABDULLAH AYDIN**

Abdydin42hotmail.com

            Kanun, yasa, tüze, hukuk, hak, adalet; bu kelimelerin tümünü aynı daire içinde değerlendirip, kişi ve toplumla olan ilişkilerini ve onların hayatlarındaki etkilerinin ne olup olmadığını ve yaşantımızdaki yerinin değerini daha iyi anlayabiliriz…

            Anayasa, Kanun, Yasa, Kanun hükmünde kararname, Tüzük ve Yönetmelik toplum yaşamındaki kuralları belirler ve yaptırım gücü içerir…

            Tüze, Hukuk ve Adalet, Tüzel kişilikler, toplum ve bireyler karşısında savunmayı, hakların gözetilmesini ve yerine getirilmesini, bireyin, toplum, Devlet ve bireyler arasındaki ilişkilerini, hakkın gözetilmesi ve yerine getirilmesini belirler ve sonuçlandırır…

            Her türlü rejim, sistem ve yönetimin kendine has kanunları, kuralları ve yığınları yönetecek, yönlendirecek yaptırım örgüleri ve kurumları vardır. Ancak bunlar o ülke veya rejimin insani olduğunu, yönetimindeki halkı demokrasi ve refah içinde yaşattığı anlamına gelmez…

            Tiranların, despotların ve baskıcı yönetimlerin oluşturdukları korunma bariyerlerinin en etkili olanı kanunlardır. Baskıcı yönetici ve yönetimler yaptıkları her yanlışın, işledikleri her haltın kanunun gerekleri olduğunu iddia ederek savunuda bulunurlar. Ancak savunuları kendi kotardıkları kanunlara uysa da, hukuka, adalete uymaz, insanları ve toplumları mutlu etmez. Kanun-Yasa adalet ve hak dağıtmıyorsa, mevcudiyetleri işin kılıfına uydurulmasıdır; bu tür kanunlarla Hukuk devleti ve Demokrasi oluşturulamaz…

            Parlamentomuzun Kanun çıkarma hızına söyleyecek bir sözümüz yok. Ancak çıkarılan kanunların içeriğine ve toplumla yaratacağı çelişkilere ve oluşturacağı rahatsızlıklara şimdiden itirazlarımız var.

            Anayasa oylamalarında gördüğümüz gibi, birbiriyle fazla ilintisi olmayana kanunların aynı çuvala doldurularak (artık torba yetmiyor) Parlamentodan veya halkoyundan geçirilmesi çağdaş hukuk yapısı ve uygulamasına pek uymuyor. Bu uygulamanın çelişkileri kaçınılmaz olarak rahatsızlık yaratacak ve yeni çözüm yollara aramak zorunda kalabileceğiz…

            Kanun ve hukuk ilişkilerindeki uyumsuzlukları örneklemek gerekirse:

            a-Yüksek yargının iktidar talepleri doğrultusunda şekillendirmeye çalışılırken yapılanlar, gelecekte ülkemizin başını çok ağrıtacak gibi görünüyor. Anayasa Mahkemesi üyelerine tanınan ekonomik ve sosyal haklar, ülkemizin sosyo-ekonomik yapısı dikkate alındığında, yapacağımız tanımlama ‘kendini mahkemelerini oluşturuyorlar’ temeline oturuyor…

            b-Yaşadığımız toprakların savunulması bir görevdir. Karşılık beklemeden ve ücret almadan amatörce yapılıyorsa kutsaldır; ‘Mehmetçik’ dediğimiz kesimin yaptığı budur. Ancak ücret karşılığı yapılan görevler kutsallığın dışına taşar, çünkü toplum hizmetin bedelini ödüyor demektir. Polis askerlik yapmayacak, Ücretli ve rütbeli Askerler askerlik yapmayacak, yurt dışına tüyen, arkasını bir yerlere dayayanlar, parayı destelemiş olanlar, sahte hasta raporu alanlar askerlik yapmayacak, yüksek tahsil yapanlar birkaç gün yapacak. Eee.. Hani vatan görevi kutsaldı? Kutsallık, sadece yoksula, tahsil yapamayana, yurt dışına kaçamayana, kendini silâhlı Devlet görevine atamayanlara mı ait? Tuzu kuruların ve maaş karşılığı görev yapanların kutsal vatan görevleri yok mu? Acaba işin temelinde ‘alavere dalavere, bizim memet nöbete’ deyişi mi yatıyor?

            c-AKP iktidarının Dünya’da eşi benzeri görülmemiş ve mevcut hiçbir hukuk kuralına uymayan ‘Torba yasa’ sevdası, gelecekte ülkeye ve halkımıza çok pahalıya gelebilir. Çorba yasaların torbasında, birbiri ile hiç ilişkisi olmayan yasalar birlikte oylanıyor. Bütün iş güvenceleri yok ediliyor, çalışanların gelecek garantisi ortadan kaldırılıyor. Yani emekçilerin kaderlerine kan doğranıyor…

            Halkımız her ne kadar onaylamış olursa olsun, birçok maddenin birlikte oylandığı Anayasa Referandumu ve torba yasalar ülkemiz hukuk düzeninin iyileşmesine katkı yapmayacağı gibi, tökezleyerek devam eden sistemimiz daha da çok aksayacaktır…

            Gerçek demokrasilerde yöneticiler, yasalara, kanunlara değil, hukuka sığınırlar. Bu gün iktidar sahipleri yaptıkları yasalara güvenmemeliler. Hukuka ve adalete uymayan yasalar her dönem Bumerang etkisi yapmaya gebedirler ve sahiplerini vurma tehlikesi vardır…

            Torba yasa düzenlemeleri asla hukuk uygulaması olamayacağı gibi, tamı tamamına, Hukukun yasalar, kanunlar tarafından iğfal edilmesidir… Bu eylemde Parlamento alet ediliyorsa, sistem bütün olarak suç işliyor demektir. Hiçbir suçun cezasız kalmayacağı asla ve asla unutulmamalıdır!

O AKIL BİZE KALSIN

            ABDULLAH AYDIN

            Abdaydin42@hotmail.com



            Tunus’ta ‘Yasemin’ devrimi adı altında başlayıp Arap âlemine yayılan ve Mısır’da yoğunlaşan halk hareketleri, Dünya insanlığının birilerinin istediği gibi yönetilmeyeceğini, yönetilemeyeceğini adeta haykırmaya başladı. Toplumlar ne kadar geri kalmış olurlarsa olsunlar, iletişim çağının insanları çok yönlü etkilediğini, eksi-artı doğrultuda değişime doğru yürüdüğünü gösterdi.

            Tunus’ta, Mısır’da, Yemen’de, Lübnan’da sokağa dökülen, Suriye ve Ürdün’de de kıpırdamaya başlayan halk hareketleri, kimi çevrelerce Demokrasi talebi gibi gösterilse de, Tunus sokaklarında yapılan TV. Röportajlarında halkın yakınmaları, yoksulluk ve yolsuzluk üzerine oturuyor. Dış egemen Dünya’nın bu kalkışmaları Demokrasi talebi gibi göstermesi yanıltıcı olabilir. Halkın şikâyetçi olduğu yönetici kadro ile dış tanımlayıcıların, bu ülkelerdeki halkın yoksullaşmasında ve sisteme dönüşen yolsuzluk yöntemlerindeki ortaklıkları göz ardı edilmemelidir…

            Bu ülkeleri bekleyen temel tehlike ise; baskıcı rejimlerin daha da kalıcı yapıya dönüşmesidir. Görünen o ki; kalkışmaların örgütlü ve siyasal bir yapısı yoktur, gerektiğinde muhatap olacak, kitlelere yol gösterip peşinden sürükleyecek lider kadrodan yoksun görünüyorlar…

            Bir diğer tehlike de; ilkesellikten ve lider kadrolardan yoksun kalan kitlelerin talan ve teröre yönelmesidir ki; bu ülkeler için, içinden çıkılmaz ana tehlike o zaman başlıyor demektir. Hatta o ülkelerle de kalmayıp, bütün Ortadoğu ülkelerinin içine alan bir şiddet ve terör ortamına dönüşme tehlikesi vardır…

            Tanrı’nın en adil dağıttığı şey ‘Akıl’dır derler; çünkü hiç kimse aklından şikâyetçi değildir, herkes kendi aklıyla barışıktır, mutludur…

            Bu toprakların, bu halkın iç tanımlamaları ve benzetmelerinin içinde, alınması gereken dersler vardır. Ne demiş insanlarımız: “Ele verir talkını, kendi yutar salkımı”, “Dinime söven bari Müslüman olsa!”, “Herkes önce kendi evinin önünü temizlemelidir!”, “Aynada önce kendi yüzüne bak!” diyerek, bazılarının söylem ve hareketlerinin anlamsızlığını ifade etmişlerdir…

            Arap dünyasındaki bu hareketler olurken, bizim kimi yöneticilerimiz Arap liderlere akıl satmaya çalışıyorlar. Kendi ülkesinde en ufak Demokratik tepkiye, sövgüye varan ifadelerle karşı çıkıp, inzibati her türlü şiddet gösterilirken, dönüp bir başka ülkenin liderlerinden itidalli davranmasını istemek ve halkın demokratik hakkını kullandığını söylemek biraz gülünç bir durum yaratıyor…

            Belli ki, o ülkelerde bıçak kemiğe dayanmış ve halk haklı olarak tepki veriyor. Ancak bizim ülkemizdeki durum onlardan pek de iyi değil. Başka liderlere akıl satanlar, o ülke halklarını haklı görenler (ki o halklar haklıdırlar), iş kendi işçisine, memuruna, öğrencisine, çiftçisine gelince amansız bir tirana dönüşüyorlar. Hak arayanların, haksızlıklara, zulümlere, talan ve yolsuzluklara, işsizliğe, açlığa hayır diyenlerin karşısına, bizim akıl satıcıları Biber gazıyla, Tazyikli suyla, Panzerle, Copla çıkıyorlar…

            Dünya’da eşi benzeri görülmeyen yöntemlerle çıkarılmaya çalışılan, Meclis çoğunluğuna dayanarak çıkarılması mutlak görülen ‘Torba’ veya ‘Çorba’ yasalarla hukuk devletinin tesis edileceğini zannedenler, gerçek hukuku anlamamış gibi davranıyorlar. Torba yasaların sonunda hiçbir kamu görevlisinin kalıcı adresinin olması, işçilerin stajyerlikten çıkarak kalıcı kadro elde etmesi mümkün olmayacak, Türkiye iç sürgünlerin yoğunlaştığı, iş garantisinin tümden yok olduğu bir ülke haline gelecek. Çalışanların böyle hukuk dışı yasaya tepki vermesinden daha doğal ne olabilir ki?

            Bizim Başbakanın ve diğer siyasi yetkililerin tavsiyelerine Mısır yetkililerinden “siz kendi işinize bakın, bizim işimize burnunuzu sokmayın” diyerek, sert tepki verdiler. Türkiye bu azarlanışa maruz bırakılmamalı idi. Yetkililerin bu tür uluslar arası konularda daha diplomatik davranmaları, ülkemiz diplomasisinin yararına olacağı unutulmamalıdır…

            Başbakan Tayyip Erdoğan’ın, halk hareketlerinin yoğunlaştığı ülke yöneticilerine yaptığı tavsiyelere yürekten katılıyorum. Ancak Aynı başbakanın kendi yurttaşlarının hak taleplerine de aynı hassasiyeti göstermesini beklemek hakkımız olsa gerek…

            Sayın Başbakan bu ülkeyi, bu halkı seviyorsa, başkalarına verdiği aklı bu ülkede saklasa, o akıl bizde kalsa daha iyi olmaz mı? Belki işe yarar!

SİYASETİN DİLİ

ABDULLAH AYDIN

                Abdaydin42@hotmail.com

            Siyaset, bir yönetme sanatı olduğu gibi, aynı zamanda dili, kelimeleri, cümleleri yerli yerinde ve insanları ikna edici biçimde kullanma ustalığıdır.

            Dilimiz Türkçede kelimeleri, cümleleri kullanmanın ne kadar etkili ve önemli olduğunu belirten deyişler hiç de az değildir. Örneğin: “Yaram kurşun yarası değil, dil yarasıdır”, “Dostun dili yaralar beni” gibi. Öte yandan “Dost acı söyler” diye bir terimimiz vardır ki, kullanılan dilin ne kadar acıtıcı ve gerçekçi olabileceğini de gösteriyor…

            Belagat, Retorik, Hitabet, Nutuk, Söylev gibi tanımlamalar, Uzdillik, Sözbilim ve konuşma sanatı dediğimiz kapsama girerler. Bunların dışında konuşma sanatının içine girecek birçok tanımlama ve isimlendirme mutlaka vardır…

            Konuşma sanatı ve dili kullanma biçimi insanoğlunun keşfettiği ve sürekli kullandığı yönlendirme yöntemlerinin başında gelir. Hayvanlarla kurabileceğiniz bir iletişimde bile, bir kedinin, bir köpeğin, kümesinizdeki bir tavuğun bile, çıkardığınız ses tonunuza göre davranış gösterdiğine tanık olabiliyoruz…

            Kelimelerin ve cümlelerin kullanım biçimi ve kitlelere ulaşımında ajitasyon vardır heyecan vardır, edebiyat vardır ironi vardır hiciv vardır, hüzün vardır hüsran vardır, tahrik vardır tahriş vardır, kılavuzluk vardır yönlendirme vardır…

            Sosyal ve siyasal tüm değişim ve devrimlerde, kitlelerle kurulan iletişimde, hitabet ve konuşma dilinin oldukça etkin ve önemli olduğu tarihi örneklerle yaşanmıştır. İyi konuşmacılar tarihin her döneminde kitleleri etkilemişler, yönlendirmişler ve yapacakları işlere inandırmışlardır. Romalı Çiçero’nun (Cicero) kitleleri etkileme gücü tarihlerde not olarak kayıtlıdır. ABD bütünlüğünün sağlanmasında ve demokrasisinin gelişiminde Abraham Lincoln’un hitabet gücünün etkisi, Fransız devriminde kimi yazarların söylemlerinin kitleler üzerindeki etkileri oldukça yoğun olmuştur. Hindistan’ın bağımsızlığını elde etmesinde, Atatürk’ün ulusal kurtuluş mücadelemiz ve Cumhuriyetin kuruluşunda konuşma ve hitabeti etkili bir silâh gibi kullandıkları ve büyük kitleleri peşlerinden götürdükleri unutulmamalıdır.

            Konuşmayı sanata dönüştürüp insanlık yararına kullananların yanında, aynı silâhı insanlığın mahvı doğrultusunda kullananların varlığı da unutulmamalıdır. Hitler’in, şahsi histerileri peşinde Alman ulusunu ve bütün Avrupa’yı felâkete sürüklemesi, konuşma sanatının kötü kullanımına en çarpıcı örnektir. Nazi Almanya’sının Propaganda Bakanı Göbels de kötü örneklerin başında gelmektedir. Baskıcı siyasal rejimlerin başında bulunanların hemen hemen tümü, ikna kabiliyetleri yüksek olan ateşli konuşmacılardır…

            Siyaset dışında, konuşma sanatının en ustaca kullanıldığı alanlardan biri de inanç alanıdır. Din kurucuları ve onların yakın-uzak takipçilerinin de ikna kabiliyetlerinin yüksekliği şüphe götürmez. Binlerce yıldır insanlar aynı şeylere inanıyorlarsa, bu işin iletim ustaları, beyinlerde adamakıllı yer etmiş ve yerleşmiş demektir. Günümüzde de kimi tarikat şeyhleri ve kendilerine inanç önderi diyenler de, konuşma ve ikna silâhını ustaca kullanan kimselerdir.

            Dilin en etkileyici, en doğru ve en düzgün kullanılması, sanata ve silâha dönüştürülmesi gereken alanların başında ‘Siyaset’ gelir. Ülke ve insanları yönetmenin ana şartlarından bir çoğunluğu elde etmektir. Onun da yolu, siyasetçinin kitleleri söylemleri doğrultusunda inandırmasından geçer. Ancak her zaman mutlak sonuç vermez, çünkü kitle psikolojisi ve talepleri durağan değil, çoğu kez değişkendir.

            Siyasetimizin çok partili döneminde konuşmayı sanata dönüştüren siyaset ustalarına tanıklığımız olmuştur. Osman Bölükbaşı, Bülent Ecevit ve Süleyman Demirel siyasi dili iyi kullanan konuşma ustalarıdır. Bölükbaşı ve Demirel’in konuşmalarının hiciv ve ironi yönleri ağır basarken, Ecevit’in dili daha edebi ve okşayıcı öz taşıyan özelliklere sahipti...

            Günümüze geldiğimizde, siyaset dilimizin oldukça kirlendiğine, ikna gücünü kaybettiğine, sokak jargonunun egemen olduğuna, belden aşağı vurulan darbelerin yoğunlaştığına tanık olmaktayız. Dilin bozulmasının temel nedeni, siyasi partilerin ideolojik özlerinin olmayışı ve siyasetin sadece bazı kişilerin ikbali paralelinde yürütülmeye çalışılmasında yatıyor. Demokratik siyasetin en belirgin hakkı olan eleştiri mekanizmasına, iktidar sahiplerinin kızması ve sövgüyle cevap vermeye çalışması oldukça sakıncalı ve kirleticidir. Muhalefette bulunanlar da karşıt görüşlerini, dil ustalığı ve temizliği içinde verme yükümlülükleri unutulmamalıdır.

            Siyasetimiz gerçekçi ve inandırıcı olmak istiyorsa, öncelikle dilini, lisanını, temizlemek, karşısındakinin de kendisi kadar haklarının olduğunu kabul etmek zorundadır. Siyaset dilinin kullanımında en fazla falso yapan siyasetçi, ne yazık ki bu ülkeyi yönetmekte olan Başbakan Tayyip Erdoğan’dır. Tüm siyasetçilerimiz ve Özellikle Başbakan siyaset dilini temizlemek ve kitlelere örnek olmak zorunda oldukları asla unutmamalılar!

USTALAŞMAK-UZMANLAŞMAK

ABDULLAH AYDIN

Abdaydin42@hotmail.com

            Doğa belgeselleri, savanadaki hayat ile insanın düşünsel ve sosyal gelişiminin ne kadar benzerlikler taşıdığını öğretiyor insanlara…

            Kimi hayvanların yavrusunu besleyişinin, onu eğitişinin, erkek ve dişi arasındaki görev dağılımının biz insanlarla hemen hemen aynı özellikler taşıdığı, aynı hedeflere doğrulduğunu gözlemliyoruz…

            Kuş yavrusunun ilk uçuşunda ana kuşun çabaları ile bir ana Aslan’ın veya bir ana Geyik’in çabaları ne kadar da birbirinin aynı ve bizlerinki ile benzerlikler taşıyor…

            Uçma ve yürüme aşamasından sonra başlayan kendi kendini doyurma aşamasında da, hayvanlarla insanlar neredeyse aynı yöntemleri uyguluyorlar…

            Doğadaki güç gösterimi ve bazı hayvan gruplarının mülkiyet belirlemesi ve diğer hayvanlar üzerinde kurduğu hâkimiyetin de biz insanlarınkine benzediğini de söyleyebiliriz…

            Hayvanlar âleminde de sahip olmanın yolu, gücü ve silâhı (Diş-Pençe-Gaga-Tos-Tekme-Zehir) elinde bulundurmaktan geçiyor; tıpkı biz insanların yaşamında olduğu gibi! Hayvanlarda da silâhın büyük avantajlar sağladığına tanık oluyoruz. Hayvanlar âleminde de güçlü olanlar daha fazla hak elde edebiliyorlar veya bir başkasının malını gasp edebiliyorlar…

            Anadan, babadan alınan her türlü ders, gelişim süreci içinde kendine yeterli duruma geldikten sonra ustalaşma, uzmanlaşma safhalarına geçiyor. İnsan ve hayvan, her türlü ihtiyacını karşılayabilecek duruma geldiğinde, o artık bir ustadır, yaşama uzmanıdır…

            Ustalaşma, uzmanlaşma aşamasından sonra insanlarda, hayvanlarda görülmeyen biriktirme, servete dönüştürme tutkusu başlıyor. İnsan ilişkilerindeki sevgi ve saygı kopukluğu, içten içe kıskançlık, hatta düşmanlık bundan sonra başlıyor. Bireyleri ve kitleleri aldatma, yanlış yönlendirme, mülkiyet talebinin yaşam biçimine dönüşmesinden sonra başlıyor ve rahatsızlıklar toplumunun yaşantısını karmaşaya itiyor…

            İnsanlardaki sahip olma tutkusu servete dönüşürken, hükmetme duygusu da gelişmeye başlıyor. Sahiplik ve hükümranlık herkes için aynı paralelde yürümüyor; kişinin sosyal yapı içindeki varlık genişliğine göre değişiyor. Sonuç olarak: yönetmek ve hükmetmek için ustalaşmak, uzmanlaşmak ve paralelinde serveti katlamak gerekiyor…

            Sistem ve siyasal yapı birlikteliği, ülkemizdeki kimi egemenlerin yeterince ustalaştığını, uzmanlaştığını gösteriyor. Çok partili dönemimiz bu konuda başarılı(!) sayılabilir. Egemenler için, geniş yığınların içine düşürüldükleri o kadar önemli değil; yeter ki fazla itiraz olmasın, gürültü çıkmasın…

            Çok partili süreç içinde darbelerimiz de ustalaştı, uzmanlaştı. Kimileri 27 Mayıs darbesini 1961 Anayasasının Demokratik yapısı dolayısıyla aklamaya çalışırlar. Eğer acemi olmayıp, Anayasa yapımında üniversitelerin eline düşmemiş olsalardı, daha despot bir yapı ile karşılaşabilirdik. Daha sonra, TV dizisine dönüşen darbe ve muhtıralarda, kimi kamu görevlilerinin ne kadar ustalaştığını, uzmanlaştığını yaşayarak gördük…

            Çok partili dönemimiz ekonomik talanda da ustalaştı, uzmanlaştı. Önceleri herhangi bir suiistimalde bulunan görevliler veya haksız mal ediniminde bunanlar biraz utanırlar, toplum onlara burun kıvırırdı. Şimdi ise, konumu ne olursa olsun, her türlü kamu gücü ve yetkisi kullananlar talanın bir ucundan tutuyor. Halkımız da iyice kanıksadığı için, itiraz etmek şöyle dursun, hırsızın karşısında el etek öpüyor, selâm duruyor. Velhasıl gücü ele geçirenler, resmi veya sivil, seçilmiş veya seçilmemiş, talan ve hırsızlık konusunda adamakıllı ustalaştı, uzmanlaştı. Şayet hayır diyen varsa, ‘neden elli milyon insanımız yoksulluk sınırının altında yaşıyor’, ona cevap versinler…

Sitemizi 68173 ziyaretçi (150975 klik) tıkladı copyriht 2009

DEĞİŞİM

Sahibi :
Cem Gürsoy Tarımsal Ürünler
Gıda Pazarlama İnşaat Matbaacılık
Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi
adına
CEM GÜRSOY

YAZ. İŞL. MÜD. VE GEN.YAY.YÖN

EROL KARAER

Halkla İlişkiler Müdürü

CENK KARAER

YAZARLAR

TUNCER ENGİN
RÜŞTÜ DEMİREL
ABDULLAH AYDIN
GÜRSEL YILDIRIM
ENİS AYAR
OSMAN ÇAKMAK
IŞIL DEMİRTAŞ
TEMEL TEFİL

MUHABİRLER

Çevre Muh: ENİS AYAR
Turizm..Muh: SERKAN KARAMAN
Spor Muh. :AYBERK KILIÇ
Almanya :SAVAŞ ÇELEBİ

YOKSULLUĞA VE YOLSUZLUĞA KARŞI ÇEVRECİ HAFTALIK BAĞIMSIZ GAZETE Ulaşım adresi: Kazım Karabekir Cad. Orhan Turnalı iş merkezi No:18/1 ORDU